Dzień Cukierka bez Papierka, czyli Ekozosia sprząta świat

Zabawna opowieść o Zosi, która postanowiła żyć ekologicznie. Od czego zacząć? 

Informacja wydawcy:

Nieziemsko zabawna eko-powieść o przygodach dziewczynki, która postanowiła posprzątać cały świat.

Zosia ma 9 lat, bujną fantazję i ulubiony kolor: zielony. Marzy o własnym psie, ale cóż – na razie hoduje pod łóżkiem szybko rosnący bałagan. Nie z lenistwa, o nie! Po prostu w tym wieku człowiek ma na głowie tyle ważniejszych spraw… Zwłaszcza gdy postanowił wypowiedzieć wojnę śmieciom i posprzątać cały świat! A w dodatku musi chodzić do szkoły i odrabiać lekcje.

Zabawna minipowieść o przygodach przejętej ekologią dziewczynki wywołuje szeroki uśmiech i zachęca do namysłu nad tym, jak każdy z nas może zadbać o czystość naszej planety.

Katarzyna Sowula (ur. 1977) – pisarka, autorka powieści „Fototerapia” (2004) i zbioru opowiadań „Zero osiemset” (2007). W dzieciństwie dumna posiadaczka pięciu drapiących kotów, pełnego pszczół ula-chatki z oknami i kominem oraz kolekcji poobijanych samochodzików. „Dzień Cukierka bez Papierka” jest jej pierwszą książką dla dzieci.

Mała, cienka, zielona książeczka wyglądem przypomina notes. Całkiem zgrabny, tak samo zgrabnie jest napisana. Historyjka o dziewięcioletniej Zosi przejętej ekologią i ratowaniem naszej planety przed zalewem śmieci rozstała rozpisana na kilkanaście króciutkich rozdziałów. Takich w sam raz, by nie zanudzić małego czytelnika i zainteresować tematem segregacji śmieci. Bo od tego można zacząć bycie ekoczłowiekiem. Zosia nie jest ideałem, tym lepiej, bo jej bałaganiarstwo (trzeba by zajrzeć pod łóżko:) pokazuje, że każdy z nas może zostać eko, mimo wad i niedoskonałości. W tej książce eko zostaje nawet Marek Śmieciuch (nie bez przyczyny ma taki pseudonim), sprowokowany do segregacji śmieci fajnym pomysłem Zosi. Zosia wraz z przyjaciółmi zrobiła specjalnego śmieciozaura - kosz na papierki po cukierkach, który stanął w szkole. A Marek zrobił... śmieciołaka, czyli pożeracza plastikowych butelek.  

Jest w tej książce także trochę żartu z nas, dorosłych. Tata Zosi szczyci się, że ma superszybki samochód i ściga się nim po ulicach od świateł do świateł. A postanowienie o systematycznym jeżdżeniu rowerem spełza na niczym - tato nie ma poprostu kondycji i silnej woli:) Jest też refleksja nad specyfiką miasta, w którym po otwarciu rankiem okna nie słyszy się szumu strumienia, lecz "szum przejeżdżających samochodów trąbiących na inne samochody i gapowatych przechodniów". 

Polubiłam Zosię i mam nadzieję, że polubią ją też dzieci. I założę się, że gdy Ekozosia dorośnie, zostanie aktywistką, ekolożką, feministką :)

Ewa Skibińska