Opowieść o generale Tomaszku, który nie chciał pójść na wojnę

Gdyby tak wszystkich generałów uczynić rzecznikami pokoju, to może nie byłoby wojen? Ech, idealistyczna to myśl, ale pomarzyć można, jak autorka "Generała Tomaszka...", która napisała dla dzieci zgrabnym wierszem manifest pacyfistyczny. Nie bójcie się, to tylko tak poważnie brzmi. Ten mały poemat czyta się lekko, z zainteresowaniem, najmłodsi nie będą mieć żadnych problemów ze zrozumieniem opowiastki o Tomaszku, który chciał zostać muzykiem, a z woli rodziców uczył się w szkole wojskowej. Bo taka była rodzinna tradycja.

Chłopcu nie w smak były wojny, on od początku protestował pokojowo: "Ach! Za nic na świecie! Wojna zaszkodzi cywilom przecież!". I był tak skuteczny i przekonujący w swej postawie, że w końcu został mianowany pokojowym generałem. Jego orężem był śmiech, śmieszna mina, żarty, słodycze. Tomaszek dowodził specjalnym batalionem, którego żołnierze oczywiście nie nosili broni, za to w piłkę z dziećmi grali namiętnie. "A zaznaczmy, że dorosłym taki oddział jest pomocny, gdy wspomaga przeprowadzki i z zasady, i z zasadzki". To cytat, który pokazuje zabawę słowami, znaczeniami - warto porozmawiać po lekturze z dziećmi na temat cudów, które można wyczyniać z językiem. Przy okazji - brawa dla tłumaczki Anny Chociej :)

Isa Tutino Vercelloni (ur. 1934) napisała i zilustrowała swój wiersz pod wpływem wojennych doświadczeń, których była świadkiem jako dziecko. We Włoszech książka ukazała się po raz pierwszy w 1965 r. Jednak wiersz nic a nic nie stracił na aktualności. Polskie wydanie "Generała..." wygląda co prawda jak reprint - w starym stylu są rysunki (schematyczne, kanciaste figury, wyblakłe kolory), czcionka przypomina tę wystukiwaną na maszynie do pisania - ale to wszystko nadaje książce dodatkowego uroku.  

Ewa Skibińska

Czy można zostać generałem pokoju i swoim orężem uczynić cukierki?

Informacja wydawcy:

Tomek zgodnie z rodzinną tradycją zostaje wysłany do szkoły wojskowej, która ma go nauczyć wojennego rzemiosła. Chłopiec niechętnie spełnia wolę rodziców: jego prawdziwą pasją jest bowiem gra na instrumencie. Postanawia więc zostać generałem innym niż wszyscy: generałem pokoju. Bronią jego podwładnych staje sie uśmiech – wszędzie, gdzie się pojawiają, wzbudzają zaufanie i zawierają przyjaźnie. A poza tym: zawsze mają przy sobie cukierki!

Isa Tutino Vercelloni napisała tę rymowaną antywojenną historię w reakcji na doświadczenia z dzieciństwa, które przypadło na lata II wojny światowej. Ogromny wpływ wywarły na nią również obserwowane z Europy konflikty w Korei oraz Wietnamie. Książka, którą zadedykowała swoim dzieciom, została wydana po raz pierwszy we Włoszech w 1965 roku z oryginalnymi ilustracjami autorki. Wydawnictwo Bona prezentuje jej pierwsze polskie wydanie.