"Przygody Tintina": "Klejnoty Bianki Castafiore", "Lot 714 do Sydney", "Tintin i Picarosi", oraz "Tintin i alph-art"
tekst i rysunki: Herge
Wydawnictwo Egmont, 2011
Znacie Tintina - legendarnego belgijskiego bohatera komiksowego? "Przygody Tintina" to jeden z najsłynniejszych komiksów przygodowych w historii świata, którego twórca, Hergé, jest uważany za niedoścignionego mistrza albumów sensacyjnych.
Informacja wydawcy:
Głównym bohaterem serii jest malutkiego wzrostu redaktor-detektyw, który razem ze swym psem Milusiem wciąż wplątuje się w skomplikowane awantury, prowadzące go w najdalsze rejony świata.
"Tintin" był rewolucyjnym wydarzeniem dla świata komiksów. Hergé wynalazł styl „czystej linii”, wyrażający się zastosowaniem wyraźnego, czarnego konturu bez odcieni. Jeśli używano kolorów, były nasycone i w jednym bloku. Styl ten znalazł wielu naśladowców i zwolenników w całej Europie. Pierwszy album o przygodach Tintina ukazał się w roku 1930 i nosił tytuł: "Tintin w krainie Sowietów".
Każdego roku jest sprzedawanych ponad 2 miliony egzemplarzy Tintina. Albumy są publikowane w 80 językach. Do dziś sprzedano na świecie ponad 230 milionów egzemplarzy, a zainteresowanie serią nie maleje.
Najnowszy tom seledynowy zawiera 4 tomy wydania oryginalnego: "Klejnoty Bianki Castafiore", "Lot 714 do Sydney", "Tintin i Picarosi", oraz "Tintin i alph-art". Tintin, reporter i detektyw-amator, przeżywa kolejne niewiarygodne przygody. Pomaga odnaleźć klejnoty śpiewaczki operowej, Bianki Castafiore, która zatrzymała się z kilkudniową wizytą u kapitana Baryłki. Następnie wyrusza razem z profesorem Lakmusem i kapitanem Baryłką do Sydney na Międzynarodowy Kongres Astronautów. Jednak samolot, którym podróżują, zostaje porwany. Przyjaciele muszą znaleźć sposób, by wydostać się z tajemniczej wyspy. Kolejny przystanek to Ameryka Południowa, w której Tintin pomoże w obaleniu dyktatury generała Tapioki.
Album pt. "Tintin i alph-art" jest ostatnią, niedokończoną opowieścią, jaką pozostawił Hergé. Składa się ze szkiców wykonanych ołówkiem i dialogów spisanych osobno w takiej formie, jakiej używa się przy pisaniu sztuk teatralnych. Towarzyszą im krótkie opisy akcji, ale tylko w miejscach, w których były potrzebne dla ułatwienia odbioru lektury.