Król liter (litery pisane)

Problemy z nauką pisania są powszechne wśród małych uczniów. W czasach ipodów i telefonów komórkowych nawet bardziej. Eveline Hasler ponad 20 lat temu, kiedy dzieci nie pisały esemsów, znalazła baśniowy sposób na te kłopoty…

Pierwszoklasista Maks ma kłopoty z pisaniem. We śnie ukazują się mu żywe litery, mające różne postacie. Cieszą się każdą próbą pisania, którą podejmuje chłopiec – chwalą nawet napis na murze w wykonaniu Maksa. Oczywiście nikt nie może bazgrać po murach i ścianach, ale Maks napisał po prostu pięknie… Ten sen dodaje chłopcu sił i odtąd w szkole nie boi się literek. Pisanie zaczyna sprawiać Maksowi przyjemność.

"Król liter" ma dwie wersje: pisaną i drukowaną. W wersji pisanej tekst ma postać pięknego, równego pisma - zupełnie jak w pierwszej klasie. Obie książki mogą być pomocne w nauce pisania i czytania. Jedna dotyczy liter pisanych, druga drukowanych - ta jest wzbogacona o zabawne wierszyki, wyliczanki, proste gry słowne.

Uwagę zwracają oryginalne ilustracje Lilo Fromm i Christine Sormann (wersja drukowana) oraz czcionka rodem z uczniowskiego zeszytu. Opowiadania zostały napisane w latach 80., w Polsce ukazują się po raz pierwszy dzięki Wydawnictwu Hokus-Pokus.

O autorce:

O Eveline Hasler niewiele osób w Polsce słyszało, choć ta szwajcarska pisarka od wielu lat znana jest nie tylko w swej ojczyźnie. Debiutowała jako autorka dla dzieci i młodzieży i wkrótce została wpisana na Listę Honorową im. Hansa Christiana Andersena (1968 i 1976) oraz otrzymała Szwajcarską Nagrodę w Dziedzinie Książki Młodzieżowej (1978). Jej twórczość dla dorosłych, uwieńczona także wieloma nagrodami i wyróżnieniami, jest zakorzeniona w historii Szwajcarii.

„ Pisarz nie tylko stawia słowa jedne obok drugich, ale identyfikuje się z tym, co pisze, swoją osobą, skalą wartości, swymi snami i nadziejami”. Ta maksyma stoi u początku wszystkich książek szwajcarskiej pisarki. Także dla dzieci. Przepełnione ciepłem, miłością dalekie są od intelektualnych, wydumanych fabuł. Hasler opowiada prosto, są to jasne i piękne historie. Podejmuje w nich często tematy trudne i niepopularne.

Maria Borzęcka