Niebo

Nie ma piękniejszego miejsca po śmierci niż niebo, cokolwiek pod tym pojęciem rozumiemy. Niebo wiąże się z nadzieją, że nasze życie nie kończy się, lecz przenosi w inny wymiar. Dziecko, któremu opowiadamy o niebie, do którego idzie się po śmierci – wizualizuje je, wspierając się wyobraźnią i obserwacją świata codziennego. Tak jak dziewięcioletni narrator książki, który po śmierci dziadka dywaguje: „Podobno w niebie jest dobrze, są tam wszystkie współczesne wygody” i „Powinni mieć tam miasta, dokładnie takie miasta jak tu”.

A jeśli nie niebo, to co? Chłopiec wspomina o reinkarnacji. „Byłoby świetnie, gdyby to była prawda!” – stwierdza, dodając warunek, iż musielibyśmy mieć możliwość wyboru formy nowego wcielenia.

Clou „Nieba” stanowią ilustracje: czytelne znaki, ikonki, symbole graficzne uzupełniające i komentujące lapidarny tekst. Pismo obrazkowe, kojarzące się z precyzyjnym i czystym przekazem, w przypadku tej książki niesie ze sobą wielki ładunek emocji. Może dlatego, że opowiada o czymś tak nieoczywistym (dla wierzących w to, że człowiek to nie tylko ciało) jak śmierć.

Ewa Skibińska

Czym jest niebo w wymiarze eschatologicznym? Jak opisać je dziecku w kontekście śmierci?

Bez wielkich słów, ale za to z nutką wzruszenia czyni to najnowsza książka Wytwórni. Bruno Gibert ilustruje swoją opowieść czytelnymi znakami graficznymi.

Niezwykle proste, niezwykle piękne.

Patronem medialnym książki jest "Ryms".