Zając

Druga część serii "Mały koneser" to opowiadanie Grzegorza Kasdepke, dla którego inspiracją stał się obraz "Młody zając" Albrechta Dürera. Autor napisał je z perspektywy małego chłopca, obserwującego, a może lepiej powiedzieć: podglądającego świat dorosłych.

Do rodziców co sobotę zwykł przychodzić pan Stefek. Mama przygotowywała smakołyki, tata wyciągał z kredensu "gościnną" butelkę w kształcie misia, a chłopiec miał nie przeszkadzać. Pan Stefek ma plecy - słyszy w rozmowach dorosłych chłopiec i rozumie to stwierdzenie po swojemu. "Przygarbione plecy pana Stefka nie wydawały mi się ciekawsze od pleców taty" - mówi mały narrator. Gość zwykle przychodzi ze strzelbą, a to oznacza, że poluje. Czasem przynosi chłopcu łuski po nabojach, kolorowe piórka ptaków, kiedyś przyniósł sarnią raciczkę, która nie spodobała się mamie. Mały z żalem musiał ją zakopać. Trafiały się też zwierzęta: kaczka i tytułowy zając. Martwy zając, powieszony nad wanną, z kapiącą krwią trochę przeraża chłopca, niepokoi, ale też go fascynuje. Na tyle mocno, że próbuje zwierzę narysować.

Nowela kończy się wielką kłótnią rodziców i pana Stefka, który więcej się w domu nie pojawił.

Początkowo zastanawiałam się, czy to opowiadanie stricte dla dzieci, czy też impresja z dzieciństwa bardziej dla nas samych, dorosłych, także ze względu na realia (czasy PRL-u, kiedy ktoś komuś mógł coś załatwić). Myślę jednak, że mały czytelnik zrozumie tekst po swojemu, nada swoje znaczenie przedmiotom ze świata dorosłych: strzelbie, która fascynuje prawie każdego chłopca i która może służyć nie do bezmyślnego zabijania, ale do obrony, butelce w kształcie białego misia, w której jest alkohol, ale dla dziecka to po prostu niezwykła zabawka - miś z odkręcaną głową. Rzeczywistość obserwowana spod stołu zamienia się w polowanie na stopy dorosłych, w wyobraźni stających się zwierzętami. Rysunek, który chłopiec tworzy, pokazuje domową sytuację z perspektywy małego dziecka: przytulonych rodziców, misia w roli zabawki, nie butelki, żywego zająca i jego samego ze strzelbą wycelowaną w "ważnych ludzi" pokroju pana Stefka.

Pomysł autora niesztampowy, a historia rodem jak z kronik filmowych, dokumentujących minione lata naszego dzieciństwa. 

Dodam jeszcze, że kolaże grafik Oli Cieślak i Albrechta Dürera bardzo udane. Warto pokusić się o identyfikację wykorzystanych prac mistrza - z tyłu książki znajdziecie wszystkie tytuły ilustracji renesansowego artysty. 

Ewa Skibińska

Druga książka w serii "Mały Koneser" - inspiracją dla autorów był rysunek Albrechta Dürera.

Informacja wydawcy:

Nowość w serii „Mały Koneser”! „Zając” to efektowne połączenie dowcipnego tekstu Grzegorza Kasdepke, wdzięcznych rysunków Oli Cieślak i klasycznej sztuki mistrza niemieckiego renesansu Albrechta Dürera.

Co to znaczy, że pan Stefek ma plecy? Dlaczego nie wolno bawić się białym misiem? I po co chodzi się na polowania? Gdy jest się dzieckiem, niełatwo zrozumieć niektóre sprawy dorosłych. Ale zawsze można spróbować – i zobaczyć, co z tego wyniknie...

Słynny rysunek Albrechta Dürera zainspirował Grzegorza Kasdepke do stworzenia dowcipnej historii o chłopcu, który zrozumiał więcej, niż mu się wydawało.

Serię „Mały Koneser” tworzą opowiadania inspirowane wybitnymi dziełami polskiego i światowego malarstwa. Każdy tom zawiera jedną historię pomysłowo nawiązującą do konkretnego obrazu, który – jako motyw przewodni ilustracji – łączy się z fabułą w intrygującą całość.

Grzegorz Kasdepke (ur. 1972) – autor ponad 30 książek dla dzieci i młodzieży, twórca słuchowisk radiowych. Przez wiele lat był redaktorem naczelnym pisma „Świerszczyk”. Za swoją twórczość literacką dla młodych czytelników otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Ola Cieślak (ur. 1981) – graficzka i ilustratorka. Studiowała na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w Pracowni Projektowania Książki). Ma na swoim koncie kilka wystaw indywidualnych oraz dwie książki autorskie: "Love Story" i "Od 1 do 10". Zilustrowała "Powidoki" Tiny Oziewicz.