Krokodyl Olbrzymi

Sama nie wiem, czy jest to książka dla dzieci? I czy którakolwiek z książek Roalda Dahla jest? Czarny humor, którym wręcz ociekają jego dzieła, jest tak fascynujący, że osobie dorosłej zapewnia wspaniałą rozrywkę. Autor jest mistrzem w swoim gatunku. Ale czy dla dzieci nie jest to zbyt przerażające, gdy na przykład w "Charliem i Fabryce czekolady" kolejne dzieci ulegają niezbyt sympatycznym wypadkom, albo gdy w "Matyldzie" dyrektorka szkoły, trzyma pewną dziewczynkę za warkocze, a potem rzuca nią jak zabawką…

Czy mali czytelnicy są w stanie zrozumieć taki humor i nie przestraszą się, bądź co bądź, okrutnych scen? Tego nie wiem. Wydaje mi się natomiast, że książki Dahla są napisane w sposób, który nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z fikcją. Chociaż czasem mogą nam po plecach przejść ciarki, to ciągle wszystko odbywa się w formie żartu, zabawy, myślowego eksperymentu. Cały czas zachowany jest niezbędny dystans między światem realnym, a wyobrażonym.

Tak jest i tym razem. Tytułowy Krokodyl Olbrzymi, to kreatura tyleż żarłoczna, co głupia – na szczęście – bo jej ulubionym przysmakiem są słodkie i chrupiące… dzieciaczki. Tak, tak, nie pomyliłam się. Wstrętny ów gad gustował w dzieciach właśnie. Ale czy jakieś już do tej pory zjadł? Z treści książeczki wynika, że nie. Uff… Teraz jednak znowu jest głodny, wyrusza więc na polowanie. Kieruje się ku miastu. I knuje obrzydliwe spiski i planuje chytre sztuczki… Ale jest zarozumiały i o swoich planach mówi innym zwierzętom. Czy zdołają one uchronić bezbronne dzieci przed pożarciem? I kto na końcu usmaży się jak kiełbaska? Treści nie zdradzę, żeby nie psuć przyjemności czytania. Dodam jeszcze, że książka została bardzo ładnie zilustrowana przez Quentina Bleke’a.

Adriana Dobrzyńska-Suchy