Kazio i skrzynia pełna wampirów

Czy dzieci boją się jeszcze wampirów? Sądząc po liczbie książek, w których wampir występuje jako główny bohater czy bohaterka, to niezbyt. Proszę sobie wyobrazić, że na liście 10 bestsellerów dla dzieci i młodzieży z ostatniego kwartału1 aż 6 pozycji to powieści o losach krwiopijców. Niestety nie mogę wypowiedzieć się o ich jakości, gdyż jestem ignorantką w tym temacie, ale i tak nie rozumiem rzeczonego fenomenu. Ledwo "skończył się" Harry Potter, zaczęły się postacie z przerośniętymi zębami. Czyż można się z takimi odmieńcami utożsamić? Widocznie można. Ba, w przypadku nastolatków to nawet trzeba!

„Kazio i skrzynia pełna wampirów” Iwony Czarkowskiej to książka dedykowana młodszym czytelnikom, aczkolwiek maluchom poniżej 7 roku życia (i dorosłym) nie poleca się tej lektury.

Głównym bohaterem powieści jest Kazio, sympatyczny siedmiolatek, który to razem ze swoim niespełna rocznym bratem Stasiem, starszą siostrą Basią, a także z jamnikiem Wampirem oraz ulubioną zabawką: Czterorękim Dwugłowym Trzynogim Robotem i oczywiście rodzicami, przenosi się do starego domu w Wampirzycach. Dlaczego akurat tam? Jego tata, zdolny artysta, którego obrazy - zdaniem chłopca - przypominają różne potrawy, np. jajecznicę na boczku, zostaje poproszony przez niejakiego pana Nieświerzego o odrestaurowanie budynku i upiększenie go. Na tamtejszym strychu Kazio znajduje tajemniczą skrzynię – ona okazuje się być bramą do domu wampirzej rodziny o arcyciekawych imionach.

Osiemdziesięciostronicowa książka opisuje przygody chłopca kursującego pomiędzy dwoma światami. Przygody są średnio ciekawe i dość przewidywalne, wyjąwszy być może rozdział, w którym to Kazio pod nieobecność mamy podejmuje się "opieki" nad młodszym bratem, co o mało nie kończy się dla tego ostatniego wypraniem w pralce automatycznej.

Perełkami wampirzej publikacji są tytuły: główny, przyciągający uwagę potencjalnego czytelnika oraz poszczególnych rozdziałów (np. "Hokszaferzy, komodnicy, podusiciele", "Wilkołaki prosto z pralki"), w których autorka ujawnia zamiłowanie do zabaw językowych i neologizmów. Ciekawe są także monochromatyczne ilustracje Olgi Reszelskiej, dodające lekturze humoru i sprawiające, że czyta się książkę z większą przyjemnością. Trzeba przyznać, iż oprawa graficzna oraz sposób ilustrowania przypomina Zakamarkową serię pod tytułem "Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai". Przy czym szwedzkie historie są znacznie lepiej napisane, dlatego przewraca się kartki z oczekiwaniem na niespodziewany rozwój wypadków.

No właśnie! Książce Iwony Czarkowskiej brakuje zaskoczenia, ciekawych zwrotów akcji czy wyraźnego połączenia pomiędzy rozdziałami. Początek powieści zapowiada się dobrze: Kazio jedzie do tajemniczego domu, penetruje strych, włazi do skrzyni i nagle zmieniają się światy. Czytelnik oczekuje, że akcja się rozwinie i będzie się działo. Będzie napięcie, poszukiwanie drogi powrotnej, pokonywanie strachu, oswajanie się z obcymi. A tu... nic. Poznajemy wampirzą rodzinę, która choć ma dziwne imiona, jest w zasadzie taka, jaką mamy w sąsiedztwie. A nawet bardziej nudna, bo, o zgrozo! - lubi ludzi, sadzi dla nich czosnek oraz maluje jelonko-wampiry, na koniec zaś wyje razem z nimi do księżyca. Ale trzeba przyznać, że dialogi o osikowych kołkach pomiędzy wampirami są wyśmienite, podobnie jak wampirskie zagadki.

Jestem ciekawa, czy w drugiej części ("Kazio i szkoła pełna wampirów") znalazła się szczypta niespodziewanego, czy raczej jest to powtórka z rozrywki?

Łucja Abalar

Ciekawski Kazio był spragniony wrażeń. No i je miał, bo spotkał rodzinkę wampirów! 

Drugi tom przygód Kazia ma tytuł „Kazio i szkoła wampirów”.

 Informacja wydawcy:

Wampiry wcale nie są złe!

Pewnego dnia w dziwnym, starym domu, w miasteczku Wampirzyce, na uboczu, zamieszkał siedmioletni Kazio wraz z zabieganą mamą, z tatą artystą malarzem, z nieznośną starszą siostrą i młodszym bratem wiercipiętą. Jamnik Wampir też jest tu bardzo istotny.

Kazio, jak to Kazio – był ciekawski. Najpierw znalazł sztuczną szczękę, potem przeszukał strych pełen kurzu, zdechłych much, pogniecionych kartonów i połamanych krzeseł. Za wielkim zegarem z rozbitą szybką znalazł odrapaną drewnianą skrzynię. Zupełnie taką, jak z opowieści o wampirach. Zajrzał do środka… A potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Na początku spotkał babcię Fibrycukellę, później jej brata Hongogarda i Wujka Drakulę. No i oczywiście wnuczkę Zuzulindę. Poznał normalną rodzinę wampirów, która uwielbiała czosnek i kolor czerwony.

I właśnie o tym, jak to w jednym domu toczyło się życie pełne niespodzianek i rozwijało się towarzystwo przyjaźni ludzko-wampirskiej opowiada ta książka.

Autorka – Iwona Czarkowska – mama Kuby. Dziennikarka. Zadebiutowała w 2005 roku opowiadaniami publikowanymi w "Świerszczyku". Jest autorką „Kociej Odkrywalni Tajemnic”, a także książek o tematyce ekologicznej. W 2009 zdobyła wyróżnienie w konkursie wydawnictwa Telbit na książkę dla młodzieży, a w 2010 drugą nagrodę w konkursie im. Astrid Lindgren.

Ilustratorka – Olga Reszelska – to graficzka młodego pokolenia. Jej zabawne rysunki świetnie dopełniają dowcipny i lekki tekst „Kazia i skrzyni pełnej wampirów”. Artystka stworzyła charakterystyczne okładki i ilustracje do wielu książek dla dzieci i dorosłych. Nominowana została do nagrody dla najlepszej książki IBBY 2010 za ilustracje do tomu „Ostrożnie z ogniem” z serii Akademia Bezpiecznego Dziecka naszego wydawnictwa.