Kinga... i co z niej wyrośnie?

Polecamy audycję o Kindze, którą przygotowało Radio Kraków.

Całość jest zapisana w formacie MP3 i zajmuje 4,9 MB. 
Można posłuchać autorów :)

"Kinga i co z niej wyrośnie"

W naszym cyklu Co się wydaje dzieciom - recenzja książki - Melanii Kapelusz "Kinga i co z niej wyrośnie"

Skoro mamy Mikołajka i jego przygody z chłopakami, skoro jest niesforny Mateuszek, to pojawienie się Kingi było sprawą oczywistą. Z wymienionymi bohaterami książek łączy ją pokrewieństwo dusz i duża niesforność. Dziewczynka jest bohaterką opowiadań debiutantki Melanii Kapelusz. Kształty nadał jej świeży absolwent Akademii Sztuk Pięknych Jan Ciecierski. Zilustrował książkę o Kindze dowcipnie i bardzo nowocześnie.

Przede wszystkim jednak Kinga tak naprawdę ma na imię Kunegunda. Nikt chyba się jednak nie dziwi, że nie przepada za swoim imieniem. Dziewczynka chodzi do szkoły. Zawsze ma swoje zdanie. I w domu, i w szkole. Bez wahania realizuje swoje pomysły - wypuści świąteczne karpie kupione na wigilijny stół, "bo nikt ich nie spytał, czy chcą być zjedzone". Sama zorganizuje jednodniowy i jednoosobowy obóz wakacyjny. Uszyje długą do ziemi spódnicę i wpadnie na pomysł, jak wykorzystać znienawidzony zielony groszek z marchewki z groszkiem; z braku prawdziwego wymyśli sobie węża zastępczego.

Narodziny Kingi przyjęłam z aplauzem. Czytanie o niej wybitnie poprawia humor. Czekam też na dalszy ciąg jej przygód, że taki będzie - nie wątpię. Rezolutne dziewczynki sprawiają, że nie można o nich zapomnieć.

Beata Kęczkowska, Gazeta Wyborcza, 2006-04-18

 

Kinga z powodzeniem może być koleżanką Waszych dzieci. A może nawet rozpoznacie w tej postaci swoją małą córeczkę: uroczo naiwną miłośniczkę przygód, osóbkę z wielką wyobraźnią. Kinga chodzi do szkoły, liczy sobie może siedem, może osiem lat. Jest rozbrajająca w dziecięcym postrzeganiu świata. Jak to nie odrobiła lekcji? Przecież nic nie było zadane! Inni jednak zrobili pracę domową. „To był prawdziwy zbieg okoliczności, żeby cała klasa się pomyliła” − tłumaczy sobie. Z ugotowanego groszku, którego nie lubi, postanawia zrobić korale. Kulki wrzucone naprędce do kieszeni spódnicy zamieniają się w mokrą plamę. Jak to możliwe, żeby taki mały groszek zrobił taką wielką plamę? − znów dziwi się Kinga. Marzy o wężu, więc idzie na podwórko go poszukać. Wygrzebuje z ziemi dżdżownicę, głęboko wierząc, że to wąż. Nazywa ją Pytonem i opisuje w pracy domowej. Lituje się nad karpiami, kupionymi przez rodziców na Wigilię, wynosi je z domu i wypuszcza do stawu w parku – bo według niej protestowały przeciwko zjedzeniu ich na kolację...

Całe szczęście, że Kinga ma kochającą mamę, która wyrozumiale odnosi się do pomysłów córki i spokojnie sprowadza ją na ziemię.

To tylko kilka przygód z pierwszej części książki "Kinga i co z niej wyrośnie" Melanii Kapelusz. Druga część "Kinga i jak ją rozgryźć "jest równie śmieszna...

(E.S.)

Kinga ma pytona i trzyma go w pudełku.
Kinga uwielbia gumę malinową.
Kinga lubi marchewkę, ale nie cierpi groszku.
Kinga myśli o niebieskich migdałach.
Kinga marzy o długiej spódnicy do ziemi...



Co jeszcze lubi Kinga, a czego nie, o czym marzy, co ją złości... o tym wszystkim dowiecie się z książki tajemniczej debiutantki Melanii Kapelusz. Wdzięczne opowiadania o perypetiach Kingi niezwykle pomysłowo i oryginalnie przyozdobił Jan Ciecierski. To książka dla dziewczynek z charakterem i wybujałą wyobraźnią oraz dla chłopców chcących zrozumieć choć odrobinę dziewczyński świat.

Wąż

W zeszłym tygodniu, pani kazała nam napisać o swoim zwierzątku. Pomyślałam, że chyba tego nie zrobię, bo nie mam żadnego swojego zwierzątka. Owszem w domu jest pies, ale mamy. Dostała go na imieniny. Bardzo o niego prosiła i tata jej kupił.
Ja prosiłam rodziców o węża, ale nie chcieli się zgodzić. A przecież bardzo prosiłam, dużo bardziej niż mama o psa, i przez cały tydzień myłam zęby bez przypominania. Nie dostałam go i teraz nie wiem, co napisać. Piotrek, mój starszy brat ma dwa chomiki. Chciałabym, żeby te chomiki miały dzieci, ale Piotrek mówi, że to dwie samiczki, więc nie ma szans. Do końca jednak mu nie wierzę. 
Moja siostra, Aśka ma białą myszkę, a tata - rybki. Wszyscy mają zwierzęta, tylko ja nie. Rodzice chcieli mi kiedyś kupić papużki, ale powiedziałam, że chcę węża albo nic. Wybrali nic. 
Pomyślałam, że gdybym znalazła gdzieś węża, mogłabym go wziąć do domu i o nim napisać. Poszłam na podwórko i zaczęłam szukać. Trudno jest znaleźć węża na podwórku. Wszystkie się chowają. W końcu znalazłam jednego. Wsadziłam go do kieszeni i wróciłam do domu, żeby go hodować.
Oddałam mu moje najlepsze pudełko, w którym trzymałam kokardki i koraliki. Ale on nie wyglądał na zadowolonego. Zrobiłam mu kanapkę z żółtym serem na kolację. Kanapka była większa od niego i nie chciał jej jeść. Śpiewałam mu piosenki, lecz nie reagował. Pomyślałam, że nie ma imienia i może dlatego jest taki smutny. Nazwałam go Pyton, ale to też nie poprawiło mu humoru. 
W końcu otworzyłam zeszyt i zabrałam się do pisania. Zaczęłam tak: Mój wąż jest bardzo mały. Cieńszy od najmniejszego palca, a długi jak słony paluszek. Jest różowy i bardzo smutny. Nie chce jeść. Ma na imię Pyton.
Następnego dnia w klasie przeczytałam opowiadanie.
- Kinga - zapytała pani - skąd masz węża?
- Znalazłam na podwórku - odpowiedziałam.
- A gdzie dokładnie?
- W trawie, w takiej rozkopanej trawie. Właściwie w ziemi - wyjaśniłam.
- A czy nie sądzisz, że to jest dżdżownica?
- Może to była dżdżownica, kiedy mieszkała w trawie, ale teraz to jest na pewno wąż - powiedziałam.
Dostałam od pani czerwone serduszko. Mama ucieszyła się z serduszka i zdziwiła, że mam węża. Pokazałam jej Pytona. Mama też twierdzi, że to dżdżownica. Ja wiem swoje, ale ponieważ Pyton jest taki smutny, postanowiłam wypuścić go na podwórko. Niech sobie mieszka z dżdżownicami w ziemi, jeśli go to uszczęśliwi. Obiecałam mu, że będę go odwiedzać.