O księżniczce, która bez przerwy ziewała

Księżniczki to jest to, co małe dziewczynki lubią najbardziej. Ale czy sprawdza się ta reguła w przypadku księżniczki, która ciągle ziewa? Oczywiście, bo okazuje się, że z ziewania może ją wyleczyć Ktoś, a nie wymyślne prezenty, słodkości czy ciekawe zajęcia. Okazuje się, że panaceum na nudę jest... przyjaźń.

Myślę, że to świetny plan dla kilkulatków, które nadużywają zwrotu „nudzę się”. I ich rodziców również.

Krystyna Romanowska

Dlaczego księżniczka ciągle ziewała, a wraz z nią cały dwór? Czy uda się ją z tej przypadłości wyleczyć?

Informacja wydawcy:

Księżniczka nie robiła nic innego tylko ziewała, a ponieważ ziewanie jest zaraźliwe, cały pałac chodził z otwartą buzią: ziewała królowa, ziewał król, ziewał cały dwór... a nawet kot i pies ziewały, owszem też! Król próbował rozwiązać problem wszelkimi możliwymi sposobami, ale jego wysiłki okazały się nieskuteczne. Pewnego dnia syn służącego z pałacu zbliżył się do księżniczki podczas jej przechadzki po ogrodzie i...

Jest to zabawna, dynamiczna historia, która z liryczną delikatnością mówi o dziecięcej beztrosce i znaczeniu przyjaźni (bo ani lody, ani puchowe kołdry, ani żółte słonie nie cieszą serc księżniczek tak bardzo, jak dobry przyjaciel). W świecie zdominowanym przez konsumpcję przypomina o potrzebie pielęgnowania relacji międzyludzkich, o tradycyjnych zabawach i o twórczej aktywności, słowem: o rzeczach niezbędnych do poznawania rzeczywistości i nawiązywania przyjaźni.

Ilustracje do książki przygotowała Elena Odriozola. Wyróżniają się one delikatną kreską oraz spokojną i powściągliwą paletą barw. Łącząc przenikliwość obserwacji z subtelnością formy, ilustratorka dopełniła opowieść doskonałą interpretacją plastyczną.

W 2006 roku album otrzymał drugą nagrodę przyznawaną przez Ministerstwo Kultury Hiszpanii w konkursie na najlepsze ilustracje w kategorii książka dla dzieci i młodzieży (Premio a las mejores ilustraciones infantiles juveniles).