Ulica Świętego Wawrzyńca

Nie potrzeba opasłych tomów, by opisać to, co w życiu ważne. Przecież te setki stron ktoś musi przeczytać. Zwykle brak na to czasu, przydałoby się coś bardziej lapidarnego. Nowa książka Krystyny Siesickiej jest właśnie taka akurat: do przeczytania w jeden wieczór.

W czterdziestu rozdziałach rozpisanych na niewiele ponad stu stronach autorka opowiedziała epizod - rzec można - z życia kilkupokoleniowej rodziny. Każda postać jest naszkicowana zaledwie, ale wystarczająco, by poznać kawałek jej świata. Rodzina Jarych: dwóch braci z rodzinami - mieszka przy niewielkiej uliczce Świętego Wawrzyńca, znanej jednakże w miasteczku ze względu na piekarnię, prowadzoną od pokoleń przez Jarych właśnie. Bohaterów poznajemy w momencie przyjazdu dziadka. Nastoletni Wojtek o duszy romantyka marzy o miłości i o tajemniczej dziewczynie, którą nazwał Wianką. Jego kilka lat młodszy kuzyn Ludwiczek to realista, kawalarz, złośliwiec. Mama Wojtka, Marianna Jary jako żona burmistrza - dba o dom, zaniedbując w tej całej codzienności siebie. A dziadek, który pewnego dnia przyjeżdża do synów w odwiedziny... No właśnie, dziadek uosabia starość, wojenną przeszłość i pewną dawną tajemnicę, która wyjaśnia się pod koniec powieści.

Między niektórymi bohaterami iskrzy, tu czuć sympatię, tam antypatię, jak to w rodzinie bywa. Autorce świetnie udało się oddać atmosferę małego miasta, gdzie wszyscy się znają, gdzie czas niby biegnie wolniej, ale problemy są uniwersalne.

Ewa Skibińska

Informacja wydawcy:

Żartobliwie o sprawach smutnych. Z zadumą o pogodnych. Ulica Świętego Wawrzyńca jest opowieścią o miłości i wybaczaniu. Wydarzenia zamknięte w krótkich rozdziałach tej książki łączy ze sobą obecność tajemniczego obcego pana, który każdemu z bohaterów wydaje się znajomy. Kim jest? I czy my go też znamy? Takie pytania, ukryte w tekście, zadaje nam Autorka. Pytania trudne, odpowiedzi niełatwe. Gorąco polecamy tę książkę. Wybierzmy się razem na spacer po Ulicy Świętego Wawrzyńca. Jeżeli tego dnia będzie padał deszcz, po prostu włóżmy kalosze.

Fragment książki:

...Córce swojej Kirze, tancerce, zapisał niebiosa siódme. A swojej Smagłej, swojej Smukłej, swojej Pochmurnej, zapisał łzy. A Wojtek Jary, siedząc na niewysokim kamiennym murku, otaczającym pękatą świątynkę pod wezwaniem Świętego Wawrzyńca, przywołuje z pamięci testament Konstantego Ildefonsa i zwyczajnie ma ochotę płakać. Wszystkie wiersze, które chciałby napisać, przez innych zostały napisane. Chłopcy, którymi chciałby być, nie żyją, tylko ramiona ich brzozowych krzyży witają go przyjaźnie. Zostały mu gry komputerowe. I raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy, kroki na kursie tańca towarzyskiego. I kosz, kiedy czasami udaje mu się wrzucić do niego piłkę. Nawet dziewczynę, którą chciałby poznać i którą, jak sądził, mógłby pokochać, widział jedynie raz. Na zatłoczonym peronie. Nadjechał pociąg, wsiadła i nie ma dziewczyny. Myślał o niej Wianka. Nie, nie wiadomo dlaczego, może dlatego, że nie ma takiego imienia...