Żożo i Lulu

Na pewno jest to powieść dla zadeklarowanych miłośników literatury przygodowo-podróżniczej, a dodatkowo – dla wielbicieli najbardziej francuskiego z miast, czyli Paryża. Pomysł autorki, by oprowadzić dzieci po bardziej i mniej znanych zakątkach tego miasta, wart był zachodu. Lektura tej książki – przyznaję: ciekawej – zmusza jednak do szczególnej uwagi, do wysiłku związanego z odczytywaniem francuskich nazw miejsc i zabytków oraz do odnajdywania znaczenia słów w słowniku, umieszczonym na końcu książki (ze względu na płynność lektury trochę jednak szkoda, że nie na poszczególnych stronach).

Krótko o fabule: paryskim rodzeństwem Żożo i Lulu pod nieobecność rodziców opiekuje się wujek, wcześniej dzieciom nieznany. To dość tajemniczy osobnik – rzekłabym oględnie. Mieszka na wsi, jeździ starym samochodem, nosi na głowie dziwny kapelusz i zna takie miejsca w Paryżu, o których dzieciom się nie śniło. Wędrówka przez paryskie zakątki obfituje w nieoczekiwane zdarzenia, przygoda przeplata się z wiedzą godną niebanalnych przewodników. Ja, miłośniczka francuskich klimatów, czytałam tę powieść z zainteresowaniem. W czarno-niebieskiej tonacji zilustrowała ją Agata Dudek i zrobiła to naprawdę świetnie.

Ewa Skibińska