Kocur mruży ślepia złote

Kocur mruży ślepia złote to autorska książka Marii Ekier, uznana za Najpiękniejszą Książkę Roku 2008 w konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek.

To krótka opowieść o tym, jak czarny diabeł nie chce żyć już w ciemnościach i postanawia się ubarwić. Czerpie z natury różne kolory, aż w końcu staje się cały kolorowy. Zmienia się pod wpływem czerwieni biedronki, pomarańczowej plamki futra liska, złotych ślepiów kocura, zieleni groszku, niebieskiej żaby oraz fioletu motyla. Przechodzi metamorfozę i zmienia się w anioła, dzięki barwom otaczającego go świata. A może po prostu diabeł ma już dosyć bycia złym i postanawia poprawić swoje zachowanie? Możliwe, że staje się lepszy dzięki obcowaniu z naturą, a kolory są tylko symbolem jego poprawy i dobrych uczynków. W końcu uczynił tyle dobra, że stał się aniołem. A może każdy kolor symbolizuje inną cechę lub obli ze człowieka, zaczynając od tego najgorszego i kończąc na bardzo dobrym. A może to opowieść o niezwykłym świecie barw? Wspaniałe jest to, że każdy może zinterpretować tę książkę inaczej i inaczej ją rozumieć.

Samo przeglądanie ilustracji jest niezwykłą przygodą. Namalowane obrazy są niesamowicie zmysłowe i pełne ciepła. Niepodważalnie jest to zasługa cudownej palety barw i akwareli. Pastelowe kolory gwarantują bardzo przyjemne doznania estetyczne. Chciałoby się przenieść w ten kolorowy świat. Sam diabeł jest urodziwy. Ujawnia się powoli, dzięki czemu jest bardzo tajemniczy. Najpierw pokazuje tylko czuprynkę, potem widać już oko, twarz, dalej tylko łapkę, czy stopy. Także w przypadku innych postaci czytelnik ma możliwość pobudzenia swojej wyobraźni i wyobrażenia sobie dalszej części obrazu. Dzięki temu nie odczuwa się niepotrzebnego i męczącego natłoku elementów. Przy czym wszystkie postaci są namalowane wyjątkowo realistycznie i dynamicznie.

Autorka znakomicie oddała ich charakter oraz wielkość (np. małej żabki w stosunku do stóp diabła). Obrazy są bardzo wyraźne, dzięki kontrastowi między żywymi kolorami elementów a białym tłem.

Cudownie byłoby, gdyby rodzice razem z dzieckiem czytali tę opowieść o diabełku, lecz dziecko może także samo do niej sięgać, bo nie zawiera ona trudnych i niezrozumiałych treści. Nawet jeśli nie umie czytać, to dzięki oglądaniu obrazów będzie się znakomicie bawiło. Będzie po nią sięgało jeszcze przez wiele lat, dzięki twardej i trwałej okładce. Za każdym razem odkryje w niej coś nowego lub inaczej ją zinterpretuje. Dziecko będą przyciągały barwne obrazy oraz melodyjny, rymowany tekst. Sama okładka i format są zachęcające. Zwraca uwagę pomysłowo rozsypany tekst, który jest bardzo wyraźny, widoczny i nie zlewa się z tłem.

Książka ma duży potencjał rozwojowy. Dziecko dzięki obcowaniu z nią pobudzi i rozwinie swoją wyobraźnię. Pozna kolory i barwy świata natury. Dozna cudownych przeżyć estetycznych. Obudzi swoje zmysły. Będzie miało do czynienia z prawdziwą sztuką oraz estetyką.

Z niecierpliwością czekam na kolejną autorską książkę Marii Ekier.

Paula Sychowska, studentka pedagogiki na Uniwersytecie Gdańskim.
Recenzja powstała jako praca zaliczeniowa w ramach zajęć z „Wiedzy o książce dla
dzieci”, prowadzonych przez dr Małgorzatę Cackowską w Instytucie Pedagogiki UG.