Kategorie

Audiobooki

Komiks

Książki dla dorosłych

Książki dla dzieci (0-3 lata)

Książki dla dzieci (10-12 lat)

Książki dla dzieci (3-5 lat)

Książki dla dzieci (4-6 lat)

Książki dla dzieci (5-7 lat)

Książki dla dzieci (7-10 lat)

Książki dla każdego

Książki dla młodzieży

Książki dla rodziców

Nowości

Obce strony

Patronat Rymsa

Ryms

Studencki HYDE PARK

Z archiwum słonia

Zapowiedzi

 

Lista pozycji

Ostatnio komentowane

Pokaż więcej

Sznurówka, ptak i ja

Autorzy: , dodano Niedziela, 23 czerwca 2019 | kategoria: Książki dla dzieci (7-10 lat)

"Sznurówka, ptak i ja"
Ellen Karlsson
ilustr. Eva Lindström
przeł. Katarzyna Skalska
Zakamarki, kwiecień 2018

« wróć na stronę listy informacji o książkach

Zacznijmy od końca tytułu. „Ja”, czyli Selma, narratorka i główna bohaterka. Dziewczynka (dziecko w ogóle; sądzę, że chłopiec doskonale odnalazłby się w tej apłciowej opowieści), która rokrocznie spędza wakacje u dziadków. Niby miło z tymi wakacjami, a jednak beznadzieja. Dziadkowie akceptują Selmę i to jest dobre (wydaje się, że bardziej dziadek niż babcia), ale jednak nic porywającego w takich wakacjach nie ma. Już wiemy, że Selma ma niską samoocenę, że trudno jej nawiązywać przyjaźnie. Ellen Karlsson bez rozdzierających serce scen, natomiast zaskakująco precyzyjnie potrafi to wyrazić. Czujemy więc razem z bohaterką żywe bicie serca, kiedy pojawia się Sznurówka, nowa dziewczynka, odważna i interesująca. I ona chce rozmawiać właśnie z tym kimś, kto jest przecież tak niewart uwagi.

A kim jest ptak z tytułu? To doradca narratorki, jej wewnętrzny głos, parodia wszystkich mądrych ptaków, Abraksasów i Panów Wron, którzy doradzali bohaterom opowieści. Ptak dziobie Selmę zawsze wtedy, kiedy coś jej nie wyjdzie, albo kiedy próbuje ona wyjść poza swoje ograniczenia. Powstrzymuje przed robieniem z siebie głupiej, przed upokarzaniem się – bo tym skutkują działania osóbki tak miernej jak ona, jak twierdzi. Ptak przekonuje, że jest niczym więcej jak głosem rozsądku. A znajomość Selmy i Sznurówki nie jest rozsądna. To pasmo przekroczeń i wykroczeń, zawrót głowy i jedno wielkie szczęście – do pierwszej kłótni.

Szwedzcy autorzy cenią sobie wgląd w głowę dziecka. Mowa pozornie zależna, której używają, daje nam złudzenie oglądania świata oczyma młodych ludzi. Udana jest ta próba wglądu, introspekcje Selmy, dzięki wprowadzeniu postaci ptaka, są wiarygodne i mocne. Autorka nie epatuje obrazami, nie dociska emocjonalnej śruby. A mimo to opowieść wypada przekonująco. Drobne kroki ku pokonaniu ptaka, jakie podejmuje dziewczynka, powolne działania zmierzające do otwarcia się, wyjścia z paskudnie bezpiecznej sfery pewności, że „nic mi się nie uda”, świadczą w istocie o maestrii pisarki, której zależy na wypowiedzeniu prawdy: zwycięstwo nad dziobiącym ptakiem jest trudne.

Alicja Szyguła, W Nieparyżu, recenzja ukazała się w 33 nr. kwartalnika "Ryms"

link

Dodaj komentarz





Najnowszy numer


ZAMÓW NEWSLETTER


Reklama

  • Lato Adeli
  • IBBY Ryms upowszechnianie czytelnictwa
  • Amelia i Kuba
  • Wróble na kuble
  • Arctic
  • Ze zwierzyną pod pierzyną
  • ryms w empikach
  • OKO
  • Plasterek
  • Ryms na Facebook
  • Gwarancja kultury dla Marty Lipczyńskiej