Taja z Jaśminowej

"Taja z Jaśminowej" pozwoliła mi na chwilę ogrzać się w cieple własnych wspomnień o dzieciństwie. To czas panowania wyobraźni i marzeń, które stają się ważniejsze od rzeczywistości. Siedmioletnia Taja ma swój wymyślony świat, pełen tajemniczych istot o wdzięcznych nazwach, Zjawinek dostrzegalnych w grze światła, słyszanych w szumie wiatru, liści i traw. Są wśród nich: złociste pyłki Świetliki, Tęczynki dostrzegalne w feerii kolorów, siwe koniki Galopki zaklęte w kroplach deszczu, płochliwe Dziwany mieszkające w ogrodowych łopianach na granicy światła i cienia, Pipitutki, należące do złośliwych, domowych Słyszadeł. Jest też wierny Słończyk, futrzasty przyjaciel, który naprawdę jest włochatym dywanikiem leżącym obok łóżka Tai.

Dużo tych przyjaciół, mama Tai nie rozróżnia ich wcale, może nawet trochę niepokoi ją ten świat fantazji. Bratnią duszę dziewczynka znajduje w sąsiedzie, emerytowanym leśniku – Dziadku Filipie. Taja nie może pogodzić się z tym, że po wakacjach musi wyprowadzić się z całą rodziną z domku przy ulicy Jaśminowej do nowego mieszkania. Bo tam nie będzie już tak samo, może nie będzie jej ukochanych istotek: Widziadeł i Słyszadeł… Rozmowy z dziadkiem, pełna wrażeń wyprawa do lasu w Świętojański Dzień, najprawdziwszy rudy szczeniak, który stanie się kochanym pieskiem Tai – to małe kroczki do przekonania Tai, że nowe miejsce da się oswoić. „Bo jeśli coś… kogoś bardzo się kocha, to pozostaje w nas na zawsze” – tłumaczy Tai Dziadek Filip.

Taja to marzycielka, dziecko niezwykle wrażliwe, uczuciowe, chce się rzec - niedzisiejsze. Mała bohaterka nieodparcie kojarzy się z wróżką, niewinną czarodziejką, romantyczką. Najlepiej zrozumieją ją pokrewne dusze, wrażliwcy i marzyciele, i takim czytelnikom polecam książkę Adriany Szymańskiej. To opowieść będąca pochwałą fantazji i natury, baśń pełna uroku. Wrażenie to wzmacniają pastelowe ilustracje Lucyny Talejko-Kwiatkowskiej, z delikatnymi kolażami i wizerunkami zwierząt, ptaków, owadów i fantastycznych istot z wyobraźni Tai.

Ewa Skibińska

Być może niektórzy z was poznali już kiedyś Taję. Wydawnictwo W.A.B. wznowiło bowiem tę książkę, po raz pierwszy wydaną w 1988 roku. To propozycja dla dzieci, ale  również dla ich rodziców, którym ta książka przypomni magiczny czas dzieciństwa... Tytułowi patronuje "Ryms".

Informacja wydawcy:

Mieszkanie to takie okropne słowo! Zwłaszcza, kiedy okazuje się, że z końcem lata trzeba będzie się tam przenieść i zostawić stary dom przy ulicy Jaśminowej 4. Taja nie wyobraża sobie życia w jakimś bloku. Jak będzie mogła zabrać ze sobą mieszkańców domu i ogrodu - kochające słoneczne poranki Zjawinki, śpiewające Tęczynki, kudłatego Słończyka rezydującego pod łóżkiem, stado Galopków, które w deszczowe dni biegają po dachu... Do tego jeszcze ten młodszy braciszek Daszo, pyzaty i nieznośny! Taja ma prawie siedem lat i bardzo poważne zmartwienie. W dodatku ciągle jeszcze nie spotkała swojego Rdenia, istoty, która - jak twierdzi Dziadek Filip - przybiera postać największego marzenia. A właśnie zbliża się Noc św. Jana, magiczny czas, kiedy w lesie kwitną paprocie i ludziom ukazują się właśnie Rdenie...

"Taja z Jaśminowej" to magiczna, poetycka opowieść o potędze wyobraźni, pięknie przyrody i urokach dzieciństwa.

Przeczytajcie fragment:

Ze wszystkich Widziadeł Taja najbardziej lubi Dziwany. Dziwany grzebią w piasku jak kury, a ich słoneczne futerka mienią się wszystkimi kolorami tęczy. Najpiękniejsze są Dziwany polne i łąkowe. Ogrodowe mają barwy ziemi i liści. W pochmurne dni kryją się pod gałęziami drzew i krzewów. A gdy tylko pojawia się słońce, wyłażą ze swych kryjówek i grzeją się. Pełno przy ścieżkach ich pobłyskiwań i szelestów. W ogrodzie Tai Dziwany szczególnie upodobały sobie rabarbar i kępy łopianów rosnące dziko pod płotem pomiędzy drewnianą pracownią taty a jabłonką Tai. Ciągłe tam więc zamieszanie. Taja przebiegając obok rabarbarowej grządki wsuwa rękę pod wielkie liście i próbuje pogłaskać któryś lśniący pyszczek. Ale Dziwany, mimo że ciężkie i niezdarne z wyglądu, są bardzo zwinne. Nie pozwalają się dotknąć. Umykają spod palców Tai. Spomiędzy liści słychać ich szepty.

Obszerniejsze fragmenty książki znajdziecie na stronie wydawcy

Adriana Szymańska - poetka, eseistka, krytyk literacki; urodziła się w 1943 roku w Toruniu, ukończyła polonistykę na UMK. Debiutowała zbiorem wierszy "Nieba codzienności" (1968), opublikowała kilkanaście książek poetyckich, m.in. "Być", "123 wiersze dawne i nowe", "Z dziennika dywersantki" i "Autoportret niedokończony", powieść opartą na motywach autobiograficznych "Święty grzech" oraz zbiór szkiców "Dziedzice i barbarzyńcy". Dla dzieci oprócz "Tai z Jaśminowej" napisała książkę "Najpiękniejszy psi uśmiech i inne zwierzenia". Jest laureatką prestiżowych nagród literackich, jej książki przetłumaczono na kilka języków. Wydawnictwo W.A.B. wznawia "Taję..." - pierwotnie wydaną w 1988 roku - nie tylko dla dzieci, lecz również dla ich rodziców, którym ta książka być może przypomni magiczny czas dzieciństwa.