Nusia i wilki

Oswoić lęki

Do tej książki miałam zajrzeć już dawno, bo znałam ją z opowieści rodziców, których dzieci szaleją wprost za przygodami Nusi. Uznałam, że trzeba to sprawdzić. Przeczytałam, oniemiałam i zrozumiałam zachwyt dzieciaków. Powodów ku niemu jest kilka: po pierwsze, Nusia jest przedszkolakiem. Jednak dość nietypowym, bo wiecznie stojącym gdzieś z boku. Nie bawi się z innymi dziećmi, ponieważ „prawie” wszystkiego się boi. A że ma naturę filozofa, za każdym razem potrafi znaleźć wytłumaczenie dla swojego lęku. Zawsze znajdzie się powód, by nie zeskoczyć z dachu drewnianego domku na placu zabaw, by nie pogłaskać psa, choć nikogo jeszcze nie ugryzł, by nie przeskoczyć przez strumień, czy wziąć do ręki robaka, którego znalazł kolega. Nusia woli bezpieczne, dawno już wypróbowane zabawy, które w jej mniemaniu nie niosą ze sobą żadnego ryzyka. Grzecznie też wykonuje polecenia wychowawców. Tak grzecznie, że pewnego razu na przedszkolnym spacerze spostrzega, iż wszyscy zdążyli już odejść gdzieś daleko. Została sama na skraju łąki, a cierpliwe oczekiwanie na to, aż ktoś po nią przyjdzie, na nic się nie zdało. Nusia postanawia sama wrócić, jednakże trafia do wielkiego lasu zamieszkanego przez wilki. Drapieżniki próbują zrazić do siebie małego przybysza „z innego lasu”, ale Nusia wcale na to nie reaguje. Zamiast strachu, wykazuje hart ducha i proponuje: „To co, pobawić się z wami?” A trzeba przyznać, że nie jest łatwo zachęcić do gry watahę złożoną z samych malkontentów, które potrafią tylko „zgrzytać zębami.” I tutaj Nusia nie daje się łatwo zwieść z tropu i aż tryska pomysłami. Choć nie zawsze wilki rozumieją zasady, to i tak zabawa okazuje się świetna dla obu stron. „Pieski” dają się nawet namówić na chodzenie po drzewach, a mała dziewczynka musi potem każdego po kolei ściągać! Na koniec dnia Nusia śpiewa wilkom piosenkę, przy której wszystkie grzecznie zasypiają. Rano sama odnajduje drogę do przedszkola, a wilki mają nadzieję, że kiedyś je jeszcze odwiedzi.

Te wilki, choć wcale nie są sympatycznie odmalowane (brunatne, z żółtymi oczami i groźnymi pyskami) sprawiają wrażenie zupełnie bezbronnych istot, którym brak przywódcy. Łatwo dają się wciągnąć do zabawy, bo tak naprawdę nudzą się ze sobą i nie mają pomysłu na żadną aktywność. Bo te wilki to są właśnie wszystkie strachy Nusi – strachy, które, „niezaopiekowane”, potrafią wyrządzić wiele złego. Ale wystarczy sytuacja, w której trzeba liczyć tylko na siebie i okazuje się, że z łatwością można je okiełznać. Wtedy wstępuje w małą istotę taka siła, której nikt się nie spodziewał, za to można pozazdrościć. Trzeba tylko dać jej szansę.

Tekst i ilustracje mają jedną autorkę, Piję Lindenbaum, więc pięknie ze sobą współgrają. Czego nie ma w tekście, jest na obrazku i na odwrót. Ilustracja umieszczona na każdej stronie sprawia, że dzieci aż chłoną opowieść, nie tylko uszami, ale i oczami. Bo trzeba przyznać, że obrazki są momentami dość intrygujące.

Jeśli chodzi o Nusię, to można ją spotkać jeszcze w dwóch innych książkach wydanych przez Wydawnictwo Zakamarki. Zachęcam do zapoznania się z ich zawartością, bo ani bohaterka nie jest przeciętnym przedszkolakiem, ani jej przygody nie są zwyczajne.

Agata Hołubowska

Zobacz także: