Pampilio

Wytwórnię znamy z dobrych reprintów i ciekawych, artystycznych książek, a Monikę Hanulak z ilustracji m.in. do "Tuwima" i "Smoni". Intrygująca przednia okładka nowego wydania "Pampilia", bez jednego słowa, a jedynie z intensywnie pomarańczowym owocem - to znak kolejnej artystycznej przygody w wykonaniu duetu Wytwórnia - Hanulak.

Historię o nieznanym owocu, którego zwierzęta kosztują dopiero po poznaniu jego nazwy, kilkadziesiąt lat temu napisała Irena Tuwim, a zilustrował Ignacy Witz. Nie ma sensu porównywanie obu wydań, bo każde z nich, jeśli chodzi o ilustracje, jest inną opowieścią. Monika Hanulak ubrała bohaterów tej sympatycznej bajki w teatralne maski. Dla podkreślenia długiej wędrówki zwierząt do króla Lwa Złotogrzywego posłużyła się efektem powtarzalnych stempli. W ilustracjach Hanulak nie znajdziecie dosłowności, trzeba je czytać trochę tak, jakby deszyfrowało się teatralną konwencję. Jakkolwiek poważnie to brzmi, zapewniam, że mali odbiorcy nie będą mieli z problemu z rozpoznaniem głównych bohaterów: lwa, żółwia, nosorożca, prosiaczka czy kozła.

Opowieść czyta się świetnie. Kilkukrotne powtarzanie przez zwierzęta tej samej wędrówki do króla wcale nas nie znużyło, wprost przeciwnie - napięcie rosło, a mój syn był ciekaw, kto w końcu zapamięta trudną nazwę owocu, którą król Lew Złotogrzywy zdradzał kolejnym wysłannikom... 

Ewa Skibińska 

Nowe wydanie bajki o mieszkańcach Krainy Zwierząt i tajemniczym drzewie o trudnej do zapamiętania nazwie. Czy drzewo ma owoce, które można jeść? Po odpowiedź do króla Lwa Złotogrzywego wyrusza Nosorożec Pałęta, Prosiaczek Łatka, Kozioł Tuman i Żółw Alojzy. Tylko jeden z nich uratuje krainę od głodu.

Wielbiciele pierwszego wydania z 1962 r. z ilustracjami Ignacego Witza nie będą zawiedzeni. Nowe opracowanie graficzne Moniki Hanulak jest smaczne jak... Pampilio.

W zakładkach obok przeczytacie fragment książki i naszą recenzję.

„W Krainie Zwierząt panował wielki głód. Najbardziej głodne były zwierzęta: Niedźwiedź Bury, Tygrys Mateusz, Kangur Hilary, Prosiaczek Łatka, Nosorożec Pałęta, Kozioł Tuman, Żółw Alojzy, i strasznie dużo innych zwierząt, że nie moglibyście ich wszystkich wyliczyć, choćbyście liczyli przez rok.

Zwierzęta biegały tu i tam po lesie, żywiąc się korzonkami roślin i gałązkami drzew i wszystkim, co popadło. Ale na próżno. Wciąż były głodne i głodne.

Pewnego dnia natknęły się na olbrzymie drzewo uginające się pod ciężarem owoców. Ale nie mogły ich zjeść, bo nie wiedziały, co to za drzewo...”