Sen, który odszedł

Kto dogoni Sen, kto…?

Przeczytałam i… pozazdrościłam autorce Annie Onichimowskiej takiej fantazji, czy może takich snów. Książka dla dzieci, napisana jak powieść drogi, pochłonęła mnie zupełnie! Siedziałam z wypiekami na twarzy i nie mogłam się doczekać, nie tylko tego, co przydarzy się bohaterom na następnej stronie, ale też jak zostało to zilustrowane. Zawsze ciągnęło mnie do wątków onirycznych w literaturze, a tym razem zetknęłam się z oniryzmem w jego najczystszej i najpiękniejszej postaci, w dodatku opisanym zmysłowym, metaforycznym językiem.

Kilkuletni Tomek nie może zasnąć, więc namawia swojego pluszowego przyjaciela – zająca Filipa do pogoni za snem. Wyruszają w daleką i niełatwą podróż, pełną zupełnie nieprzewidywalnych przygód i zwrotów akcji. Włos mi się zjeżył na głowie, gdy spotkali się z groźnym Policjantem, a błogość spłynęła mi na serce, gdy pojawiła się Babcia z jakże typowym dla babć pytaniem: „Nie jesteście czasem głodni?” Jest i gadający Kot, który ze snem nie ma żadnych problemów, gdyż wystarczy, że zwinie się w kłębek. No, ale nie każdy ma ogon! Kot jest tu kluczową postacią, gdyż wskazuje kierunek dalszej wędrówki. Postaci jest więcej, a niektóre są wielce tajemnicze, jednak nie chcę zdradzać wszystkiego. Po dwóch szalonych jazdach pociągiem nasi mali bohaterowie szczęśliwie lądują w łóżku, z którego tak naprawdę wcale nie wyszli!

Tak wiele się dzieje rzeczy nieprawdopodobnych, a czasem tak bardzo prawdopodobnych w snach – jeśli tylko tego zapragniemy, jeśli tylko damy się ponieść fantazji. Tejże fantazji można również pozazdrościć autorce ilustracji, pani Krystynie Lipce-Sztarbałło. Cała książka (poza ostatnią stroną, ale ona należy już do innej „rzeczywistości”) utrzymana jest w tonacji niebiesko-granatowo-czarnej, bo też i akcja dzieje się przecież w nocy. Taki zabieg dodaje swoistej głębi i tajemniczości obrazkom, tak niewiele w nocy można dostrzec… Doskonale pokazane są emocje na twarzach bohaterów, którzy z reguły są sympatyczni, choć wielkich sów można się przestraszyć… Niewiele też potrzeba, by uruchomić własną wyobraźnię. Po tej książce od razu chciałoby się zapaść w głęboki sen i dośnić ciąg dalszy. To jest idealna lektura na dobranoc, a autorka dedykuje ją: „Dla śpiochów, którzy mają piękne i dziwne sny oraz tych, którzy za snami tęsknią”.

Sama książka, a szczególnie ilustracje doczekały się kilku nagród w 2001 roku.

Agata Hołubowska