Kategorie

Audiobooki

Komiksy

Książki dla dzieci (0-3 lata)

Książki dla dzieci (10-12 lat)

Książki dla dzieci (3-5 lat)

Książki dla dzieci (4-6 lat)

Książki dla dzieci (7-10 lat)

Książki dla każdego

Książki dla młodzieży

Książki dla rodziców

Nowości

Obce strony

Patronat Rymsa

Studencki HYDE PARK

Z archiwum słonia

Zapowiedzi

 

Lista pozycji

Ostatnio komentowane

Pokaż więcej

Przygoda przyjeżdża pociągiem

Autorzy: , dodano Środa, 3 kwietnia 2013 | kategoria: Z archiwum słonia

"Przygoda przyjeżdża pociągiem"
Edith Nesbit
ilustr. Marian Nowiński
przeł. Wanda Ziembicka
Wydawnictwo: Alfa, 1989 


Galeria zdjęć:

« wróć na stronę listy informacji o książkach

Londyn, początek XX wieku i żyjąca w pięknym, dużym domu ze służbą rodzina z dziećmi: czternastoletnią Robertą, dziesięcioletnim Peterem oraz siedmioletnią Phyllis. Niespodziewanie idyllę przerywa szokujące wydarzenie: w niewyjaśnionych okolicznościach znika tata, mama staje się dziwnie smutna i milcząca. Jakby nieszczęść było mało, rodzeństwo musi opuścić dotychczasowe lokum i razem z mamą przenieść się na wieś, do nowego domu. Ten początkowo wydaje się ponury, okolica też jakby mało przyjazna. Ale już wkrótce dzieci odkryją, że nowa lokalizacja ma wiele zalet, choćby stary ogród i bliskość stacji kolejowej. I tam właśnie będą spędzać większość czasu, a przygoda będzie gonić przygodę…

W tej historii nie ma fantastycznych rekwizytów, znanych z innych książek Nesbit, ale trudno odmówić jej zwykłej, codziennej magii. Zaczarowane chwile zdarzają się również w realnym świecie, a to za sprawą wyobraźni dzieci, które oswajają w ten sposób nieznane otoczenie. Dla nich każdy dzień staje się przygodą, a zwyczajne z pozoru wydarzenia – niezwykłe. Tworzą swój własny świat, mikrokosmos, gdzie rządzą się własną logiką, swoimi prawami, odmiennymi i często niezrozumianymi przez dorosłych, choć niepozbawionymi logiki. Nie przeszkadza im to zupełnie w podejmowaniu dojrzałych decyzji, a w miarę zbliżania się do końca książki widzimy, jak się zmieniają i dorastają.

Rodzeństwo wspiera się wzajemnie w trudnych sytuacjach, dzieci są w tej trudnej sytuacji naprawdę dzielne. Ale też po dziecięcemu prostolinijne, od czasu do czasu kłócą się - antagonizm zaznacza się zwłaszcza między chłopcami a dziewczynkami. Mimo to starają się żyć zgodnie, choć różni je światopogląd (zobaczycie, co myśli o dziewczynkach i kobietach Doktor!) i niezłe charakterki. Potrafią też zjednać sobie nowych przyjaciół, którzy dzieciństwo mają już dawno za sobą. Wielu spośród dorosłych mieszkańców odnosi się do dzieci przyjaźnie, z życzliwością i wyrozumiałością, nie traktując ich jak umysłowo ograniczonych. Może dlatego, że sami nie do końca wydorośleli?

Ale nie wszyscy są tacy. Wystarczy przypomnieć zachowanie niektórych po tym, jak znikł tata. Dorośli unikali tematu jak ognia, zachowywali się bardzo powściągliwie się nerwowo, mówili półsłówkami albo wcale. Może chcieli oszczędzić dzieciom zmartwień albo uznali, że te i tak nic z tego nie zrozumieją. Nie zauważyli jednak, że dziecko ma prawo wiedzieć i żądać wyjaśnień, a poza tym bystre dzieciaki i tak się wielu rzeczy domyśliły. W międzyczasie musiały sobie radzić z całą gamą emocji: od smutku przez ciekawość po rozpacz i złość.

Na tym tle wyróżnia się postać mamy, mądrej, opiekuńczej i silnej kobiety, która mimo niesprzyjających warunków potrafi stworzyć dom pełen rodzinnego ciepła, będący ostoją i dający schronienie. Poniekąd to archetypiczna postać, podobnie jak wiele kobiecych bohaterek u Nesbit: nie poddających się, gospodarnych i zapobiegliwych żywicielek. Mama łączy w sobie cechy idealnej kobiety wiktoriańskiej i wykraczającej poza ramy konwenansów. Po części przypomina autorkę powieści: również pisze, żeby zarobić na utrzymanie siebie i dzieci (Nesbit miała czwórkę potomstwa). Mało tego, żyjąca w epoce wiktoriańskiej pisarka ze względu na swoje zachowanie i poglądy była uznawana za kobietę wyzwoloną, co zbliża ją do kręgu sufrażystek.

Warto wspomnieć też o stronie graficznej. W nastrojowych ilustracjach o nasyconych ciepłych barwach, które wykonał Marian Nowiński, przewija się wyłącznie jeden temat: kolej. Prawie żadnych postaci, tylko maszyny: lokomotywy, wagony, dworzec, rzeczywistość zanurzona w trochę sennym klimacie.

Książka Nesbit ma niezaprzeczalny staroświecki urok, mądrość przeplata się z humorem, wzruszenie z radością. Znajdzie w niej czytelnik wiele charakterystycznych dla pisarki motywów, znanych z innych powieści, choćby "Feniks i dywan", "Historia amuletu", "Pięcioro dzieci i coś". Tę ostatnią wznowiło Wydawnictwo Znak.

O autorze:

Marian Nowiński (ur. 1944) - malarz, grafik, projektant, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, profesor i dziekan Wydziału Nowych Mediów w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie. Studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie oraz na Wydziale Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uzyskał dyplom z zakresu grafiki projektowej i malarstwa u  Henryka Tomaszewskiego i Stanisława Poznańskiego. Artysta jest zaliczany do przedstawicieli polskiej szkoły plakatu.

Magdalena Świtała

link

Dodaj komentarz





Najnowszy numer


ZAMÓW NEWSLETTER


Reklama

  • zbuntowany elektron
  • Gwarancja kultury dla Marty Lipczyńskiej
  • ksiazka za dyche
  • Kajtek
  • znajdz nas
  • z duchem do teatru
  • Przed twoimi urodzinami
  • co sie dzieje
  • IBBY Ryms upowszechnianie czytelnictwa
  • zoo litery
  • trzy mam ksiazki
  • OKO
  • Ryms na Facebook
  • ryms w empikach