Kategorie

Audiobooki

Komiksy

Książki dla dzieci (0-3 lata)

Książki dla dzieci (10-12 lat)

Książki dla dzieci (3-5 lat)

Książki dla dzieci (4-6 lat)

Książki dla dzieci (7-10 lat)

Książki dla każdego

Książki dla młodzieży

Książki dla rodziców

Nowości

Obce strony

Patronat Rymsa

Studencki HYDE PARK

Z archiwum słonia

Zapowiedzi

 

Lista pozycji

Ostatnio komentowane

Pokaż więcej

The Incorrigible Children of Ashton Place. The Mysterious Howling

Autorzy: , dodano Środa, 2 maja 2012 | kategoria: Obce strony, Książki dla dzieci (7-10 lat), Książki dla dzieci (10-12 lat)

"The Incorrigible Children of Ashton Place. The Mysterious Howling"
Maryrose Wood
ilustr. Jon Klassen
Balzer & Bray, 2011


Galeria zdjęć:

« wróć na stronę listy informacji o książkach

Panna Penelope Lumley, dumna absolwentka Akademii dla Ubogich & Bystrych Panien im. Agathy Swanburne, właśnie udaje się na swoją pierwszą w życiu rozmowę o pracę. Jeśli lady Ashton uzna, że Penelope nadaje się na guwernantkę dla – jak napisano w ogłoszeniu –„trójki bardzo żywych dzieci”, będzie to oczywiście powodem dumy dla całej Akademii. Młoda (bo zaledwie piętnastoletnia) wychowanka tej zacnej uczelni nie musi jednak obawiać się tej rozmowy, ostatecznie wyposażono ją w solidny zasób wiedzy z wielu dziedzin oraz znajomość języków obcych, zaszczepiono jej autentyczną miłość do poezji, a także przekazano porady pedagogiczne i skarby mądrości słynnej założycielki Akademii. Tak, panna Penelope Lumley nie miała się czego bać. Ale oczywiście aż się trzęsła z niepokoju i przez całą drogę w pociągu powtarzała sobie stolice europejskich państw, na wypadek gdyby lady Ashton chciała ją przepytać. To jednak nie miało się zdarzyć. A gdyby Penelope wiedziała, co naprawdę ją czeka w Ashton Place, denerwowałaby się o wiele bardziej…

Przede wszystkim dzieci nie okazują się nieco rozbrykanymi, ale żądnymi wiedzy (zwłaszcza z dziedziny angielskiej poezji i gramatyki łacińskiej) maluchami, jakie spodziewała się zastać w eleganckiej rezydencji Ashtonów. Jej nowi podopieczni to dzikusy. W dosłownym tego słowa znaczeniu. Panna Lumley jest wstrząśnięta, ale nie poddaje się – jako wychowanka Akademii wyznaje zasadę: o żadnym beznadziejnym przypadku nie można powiedzieć, że nie rokuje najmniejszych nadziei. A zatem jeśli naukę o angielskiej literaturze musi zacząć od nauczenia dzieci ludzkiej mowy, niech i tak będzie. Dzięki cierpliwości, łagodności i oryginalnemu, intuicyjnemu podejściu do wychowania pannie Lumley udaje się ucywilizować trójkę swoich wychowanków: Alexandra, Boewulfa i Cassiopeię, w zadowalającym stopniu. Niestety, to, że dzikie dzieci w krótkim czasie nauczyły się nie szczekać i nie warczeć na ludzi, nosić ubrania oraz powstrzymywać się od ścigania wiewiórek, nie wydawało się wystarczające dla lady Ashton (która nazywa trójkę rodzeństwa w skrócie Niepoprawnymi). Jej zdaniem dzieci powinny opanować sztukę eleganckiej konwersacji w towarzystwie, odpowiedniego zachowania przy stole, udziału w grach i zabawach, oraz, oczywiście, nauczyć się tańczyć. I to przed balem Gwiazdkowym, który całkiem niedługo odbędzie się w Ashton Place. Panna Lumley i jej wychowankowie stanęli przed trudnym zadaniem, ale koniec końców okaże się, że towarzyska klęska i popadnięcie w niełaskę lady Ashton nie jest najgorszym, co może ich spotkać. Tajemnica pochodzenia dzieci zaczyna kłaść się coraz głębszym cieniem na ich przyszłości. Czy rzeczywiście zostały wychowane przez wilki? Skąd wzięły się w lesie przy Ashton Place? Jakie zamiary względem nich ma lord Ashton, gentleman o co najmniej niepokojących manierach? I co kryje się na strychu?

Skojarzenie z "Dziwnymi losami Jane Eyre" jest jak najbardziej uzasadnione, Maryrose Wood otwarcie przyznaje się do fascynacji tą lekturą. Możemy być jednak pewni, że panna Lumley nie jest zainteresowana romansem z mrocznym lordem Ashtonem, a swojemu nauczycielskiemu powołaniu poświęca o wiele więcej energii i uwagi niż bohaterka powieści Charlotte Brontë. Penelope jest może nieco naiwna i w pewien sposób dziecinna, ale okazuje się bardzo odpowiedzialną opiekunką i jedyną godną zaufania osobą w Ashton Place. Agatha Swanburne na pewno byłaby z niej dumna (perełki mądrości słynnej założycielki Akademii są rozsiane w tekście książki w formie uświęconych tradycją cytatów: Porządkowanie umysłu rozpocznij od uporządkowania szuflady z bielizną; Nic nie zafunduje ci skuteczniejszej pobudki niż zawstydzenie; Jeśli sprawisz, że niemożliwe stanie się zaledwie bardzo trudne, wiesz już, że wygrałaś). I chociaż panna Lumley stara się zachować odpowiedni dystans (wszak ma być guwernantką, a nie niańką), trudno się do niej nie przywiązać. Bohaterka staje się czytelnikom bliska szczególnie dzięki interesującemu sposobowi opisu jej uczuć i emocji – na przykład kiedy patrzy z dumą, ale i niepokojem na swoich podopiecznych tuż przed balem, czytamy, że jej mieszane uczucia przypominały ciastko z kremem: pomiędzy kruchymi czekoladowymi wafelkami radości ukryta była gęsta i słodka melancholia. Kojące ciepło, które roztacza wokół panna Lumley, zderzone zostaje z bardzo niepokojącą, mroczną atmosferą panującą w Ashton Place. Autorce udało się wywołać wrażenie czyhającego zewsząd tajemniczego zagrożenia, chociaż można od razu przeczuć, że na naszych bohaterów czeka szczęśliwe zakończenie. Nie poznamy go jednak zbyt prędko – pierwszy tom serii kończy się raczej spiętrzeniem tajemnic niż ich rozwikłaniem. Aby dowiedzieć się więcej o przygodach Niepoprawnych oraz ich opiekunki, trzeba sięgnąć po część drugą: "The Incorrigible Children – The Hidden Galery".

Intrygującej opowieści o Niepoprawnych i ich oddanej guwernantce towarzyszą bardzo udane ilustracje Jona Klassena.

Ola Motyka

link

Dodaj komentarz





Najnowszy numer


ZAMÓW NEWSLETTER


Reklama

  • ksiazka za dyche
  • Przed twoimi urodzinami
  • ryms w empikach
  • IBBY Ryms upowszechnianie czytelnictwa
  • Ryms na Facebook
  • Jano i Wito baner
  • maly atlas ptakow
  • zbuntowany elektron
  • Gwarancja kultury dla Marty Lipczyńskiej
  • OKO
  • liczby i kolory