Kategorie

Audiobooki

Komiksy

Książki dla dzieci (0-3 lata)

Książki dla dzieci (10-12 lat)

Książki dla dzieci (3-5 lat)

Książki dla dzieci (4-6 lat)

Książki dla dzieci (7-10 lat)

Książki dla każdego

Książki dla młodzieży

Książki dla rodziców

Nowości

Obce strony

Patronat Rymsa

Studencki HYDE PARK

Z archiwum słonia

Zapowiedzi

 

Lista pozycji

Ostatnio komentowane

Pokaż więcej

Anna Frank - powieść biograficzna

Autorzy: , dodano Wtorek, 13 marca 2012 | kategoria: Książki dla młodzieży, Książki dla rodziców

"Anna Frank – powieść biograficzna"
Alicja Kaczyńska
Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 1997


Galeria zdjęć:

« wróć na stronę listy informacji o książkach

30 marca mija rocznica śmierci Anny Frank (12.06.1929-31.03.1945) – żydowskiej dziewczynki, której dziennik znają niemal wszyscy czytelnicy, a który po dziś dzień stanowi inspirację dla artystów. Anna mieszkała wraz z rodziną w Amsterdamie, dokąd Frankowie uciekli przed z Niemiec w obawie przed atakami nazistów. Jednak i tutaj nie byli bezpieczni, więc w lipcu 1942 roku tata Anny, Otto, zorganizował z pomocą pracowników swojej firmy kryjówkę w dawnej oficynie. Ukrywali się tam dwa lata: od lipca 1942 do 4 sierpnia 1944, kiedy to po zadenuncjowaniu ukrycia Franków cała rodzina została przewieziona do obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen. Anna nie doczekała wolności, krótko przed wyzwoleniem obozu przez Brytyjczyków zmarła na tyfus.

Anna dostała pamiętnik w prezencie na trzynaste urodziny. Od samego początku traktowała go jak powiernika i najlepszego przyjaciela, któremu mogła zwierzyć się nawet z najbardziej skrywanych tajemnic. Pierwszy wpis pojawił się już w czerwcu 1942 roku. Dziewczynka opisywała nie tylko otoczenie i ludzi, z jakimi przyszło jej się ukrywać, ale również własne spostrzeżenia i przemyślenia. A były one niezwykle celne. Wrażliwa, a przy tym szczera, optymistka wciąż wierząca, że ludzie mimo wszystko są dobrzy. Czytelnik ma wrażenie, że te słowa wyszły spod pióra osoby dorosłej, nie nastolatki. Anna urzeka swoją dojrzałością, trafnością spostrzeżeń, błyskotliwym językiem, umiejętnością wyciągania wniosków. Jej pamiętnik jest po części opisem okresu dojrzewania, pojawia się pierwsza miłość, budzi się kobiecość. W ciągu dwóch lat, spędzonych w kryjówce, nastolatka opisała nie tylko swoje przeżycia i sprawy bardzo osobiste, ale też celnie sportretowała ludzkie przywary. Jedyne, co może zdumiewać, to niespotykany optymizm, aż dziwny w takich warunkach. Anna nie traci nadziei na lepszą przyszłość, nie użala się nad sobą, oddaje się marzeniom albo wspomina beztroskie dzieciństwo. Błyskotliwa obserwatorka rzeczywistości, nad wiek dojrzała. Wzruszająco i prawdziwie, acz ze sporym poczuciem humoru sportretowała mieszkańców kryjówki.

Kiedy Anna usłyszała przez radio wiadomość holenderskiego ministra edukacji, proszącego o zachowanie pamiętników z okresu okupacji, z jeszcze większa pasją zabrała się do pisania i korekty dziennika. Rozpoczęła przepisywanie pamiętnika, a poszczególne wpisy skierowała do nowej adresatki: Kitty. Ostatni zapisek przed aresztowaniem pochodzi z 1 sierpnia 1944 roku. Jak trafnie zauważyła: "to jest ta trudność dzisiejszych czasów: ideały, marzenia, piękne oczekiwania jeszcze się nie zdążą rozwinąć, a już zostają trafione i totalnie zniszczone przez najbardziej przerażającą rzeczywistość".

„Dziennik…” pierwszy raz ukazał się drukiem w 1947 roku w Amsterdamie. Wydał go tata Anny, któremu udało się przeżyć obóz. Przetłumaczono go na kilkadziesiąt języków, wielokrotnie adaptowano na potrzeby filmu i teatru. Na rynku wydawniczym pojawiło się wiele książek opisujących losy małej Żydówki, m.in. wspomnienia jej przyjaciółki Hanny Goslar. Tygodnik Time uznał Annę Frank za jedną z najważniejszych osób XX wieku, jej zdjęcie magazyn Life umieścił jej zdjęcie na liście 100 fotografii, które zmieniły świat. Amerykański pisarz Philip Roth w swojej powieści „The Ghost Writer” opisał fikcyjne losy ocalałej Anny, żyjącej anonimowo w USA. Według niego Anna została oczywiście pisarką. W 2009 roku „Dziennik…” wpisano na listę najbardziej wartościowych dokumentów świata (Pamięć Świata UNESCO). Polska wersja pamiętnika ukazała się w 1957 roku w tłumaczeniu Zofii Jaremka-Pytowskiej. Jedno z piękniejszych wydań, jakie zdarzyło mi się oglądać, zostało zilustrowane przez Marca Chagalla. W domu Anny i jej rodziny mieści się obecnie muzeum. Warto wybrać się w wirtualną podróż, by obejrzeć pokój Anny, kryjówkę czy gabinet taty i poczuć atmosferę tamtych niespokojnych czasów (http://www.annefrank.org/; http://www.ushmm.org/museum/exhibit/online/af/htmlsite/artifacts.html).

Kim byłaby Anna, gdyby zbrodniczy system pozwolił jej żyć? Gdyby wolność przyszła wcześniej, zanim Annę uśmiercił tyfus? Może sławną pisarką? To było przecież jej wielkim marzeniem: „po wojnie chcę w każdym bądź razie wydać książkę pod tytułem Oficyna, czy to się uda, pozostaje również pytaniem, ale mój dziennik będzie mógł temu służyć”. I to marzenie po części się spełniło. Niedawno czytałam książkę „Muzeum ciszy”. Główny bohater, dokądkolwiek jechał, woził w swoim w bagażu właśnie „Pamiętnik Anny Frank”, z którym nigdy się nie rozstawał. Anna to wielki talent, który nieczęsto się spotyka. Szkoda, że nie było mu dane w pełni się rozwinąć. Jest w tej dziewczynce coś takiego - niektórzy zwą to iskrą bożą - co nie pozwala o niej zapomnieć.

Magdalena Świtała

link

Dodaj komentarz





Najnowszy numer


ZAMÓW NEWSLETTER


Reklama

  • zoo litery
  • Kajtek
  • Gwarancja kultury dla Marty Lipczyńskiej
  • zbuntowany elektron
  • ksiazka za dyche
  • Ryms na Facebook
  • IBBY Ryms upowszechnianie czytelnictwa
  • Przed twoimi urodzinami
  • znajdz nas
  • co sie dzieje
  • ryms w empikach
  • OKO
  • z duchem do teatru
  • trzy mam ksiazki