Szary chłopiec

Myli się ten, kto patrząc na okładkę i tytuł tej książki myśli, że w środku jest szaro, bezbarwnie, smutno. Owszem, tytułowy chłopiec - Marcinek jest szary i wyprany z emocji, ale krótka historia jego życia i przemiany (zdradzam już, że takowa nastąpi) wciąga od samego początku. Marcinek był szary na zewnątrz i w środku, taki się urodził, niepodobny do krewetkowych Śpiewakowskich ze strony taty i zielonkawych Śpiewaczykiewiczów, czyli rodziny mamy. Lekarze zapewniali, że wystarczą kąpiele słoneczne i czas, a skóra przybierze barwę idealną. 

Bardziej niepokojący od wyglądu zewnętrznego jest chłód emocjonalny szarego chłopca. Z baśni znamy podobnie "chłodnego" Kaja, którego zaczarowała Królowa Śniegu. Marcinek nie bał się pierwszego dnia w przedszkolu, nie bawiły go śmieszne przedstawienia panny Rumianek, która udawała ropuchę. "Czy ty to widzisz? Przecież mój chomik Gustaw jest zabawniejszy, gdy gryzie pestki" - mówił do koleżanki. Nie przestraszył się sfory psów miejscowego myśliwego, które goniąc kuropatwę z okropnym ujadaniem wpadły na przedszkolne podwórze. Co tam psy! Gdy pojechał z mamą na egzotyczne wakacje, nie zrobił na nim wrażenia wulkan ziejący lawą w odległości pięciu centymetrów od twarzy. Ani narodziny małej żyrafy, które mógł obserwować na żywo, a co skwitował: "Wielkie rzeczy. Widziałem to wszystko w telewizji".

Pewnie znacie takich ludzi - czasem szarych od urodzenia aż do końca życia albo szarzejących z czasem, zmęczonych codziennością i pracą. Ale historia Marcinka na szczęście nie skończy się szaro. Bo niektórym zdarza się przebudzenie. Wstrząs. Coś, co dotknie do żywego. Kiedy chomik Gustaw zakrztusił się ziarenkami i znieruchomiał, Marcinek najpierw zareagował po swojemu, flegmatycznie, beznamiętnie. Jednak gdzieś w środku coś drgnęło, coś co wyzwoliło krzyk i... emocje. Chomik przeżył, a Marcinek - przestał być szary :)

Doskonała bajka o stłumionych emocjach, zamaszyście, malarsko, energetycznie zilustrowana przez Gustiego. Kolaże, maźnięcia, chlapnięcia, niesforna kreska, szarość na zmianę z nasyconymi kolorami i mamy cudne rozkładówki z pędzącą sforą psów albo Marcinkiem, który zaczął się śmiać i na zawsze - miejmy nadzieję - uwolnił od nudnego życia.

Ewa Skibińska

Wszystko wokół Marcinka jest szare, łącznie z nim. Ilustrowana przypowiastka o emocjach, bez których nasze życie jest po prostu szare...

Patronem medialnym książki jest "Ryms".

Informacja wydawcy:

Gdy tylko Marcinek wystawił głowę na świat, usłyszał odgłos policzka, który jego matka, Teresa, z domu Śpiewaczykiewicz, wymierzyła ojcu, Marcelemu Śpiewakowskiemu – za to, że opowiadał głupoty.

– Teresko, TO NIE MOJE DZIECKO!

Nikt w mojej rodzinie nie ma takiego koloru skóry!

Marcinek ma pewien problem – jest cały szary. Szare i beznamiętne jest jego życie, szary świat dookoła. Nikt i nic nie jest w stanie wywołać w nim iskry emocji. Aż do chwili, kiedy…

Zabawna, bezpretensjonalna przypowiastka o znaczeniu emocji w naszym życiu, napisana i zobrazowana z iście latynoskim temperamentem. Autorem fantastycznych, pełnych ekspresji ilustracji jest znakomity artysta urodzony w Argentynie - Gusti.

Książka, wielokrotnie nagradzana w Hiszpanii, wpisana jest na listę Białych Kruków - White Ravens 2007 (lista najciekawszych książek dla dzieci z całego świata przygotowywana co roku w Internationale Jugendbibliothek w Monachium).

Lluís Farré: Urodziłem się w Barcelonie, jakiś czas temu, bez żadnego pomysłu na życie. Rysuję, odkąd mogłem utrzymać ołówek w ręce; jednak dopiero gdy wyrosły mi włosy na brodzie, przyszło mi do głowy, by zostać ilustratorem, takim, co to codziennie ilustruje jedną książkę, albo i dwie (jak teraz). Spodobało mi się. Bardzo.

Nie myślałem też, by zostać pisarzem, jednym z tych, którzy (oprócz listów, e-maili i zadań domowych z angielskiego) piszą bajki przez tyle lat, że te włosy na brodzie (hola, hola! Tylko niektóre) stają się siwe. Też mi się spodobało. Jeszcze bardziej.

Jednak wciąż nie wiem, kim będę, gdy będę starszy. Bo wydaje mi się, że jeszcze nie jestem taki naprawdę starszy, z tych starszych, co to codziennie czują się starzy, i na widok których ludzie myślą sobie: „Patrz, jaki stary!”. Wszystko jedno. Byleby tylko było mi tak dobrze jak teraz!

Gusti: Urodziłem się w Buenos Aires, jakiś czas temu, z ołówkiem pod pachą – jak twierdzi moja mama. W 1985 roku wyjechałem do Paryża. Zamieszkałem w Europie i zostałem świetnym rysownikiem. Przyznano mi wiele nagród, ale największą nagrodą jest dla mnie możliwość robienia tego, co kocham. Idę przez życie, rysując, dzięki rysowaniu podróżuję i poznaję niezwykłych ludzi i miejsca. Lubię też grać na fortepianie i uczyć się japońskiego.