Maciej Byliniak, Czy można mieszkać w jajku? (O książce „D.O.M.E.K.” Aleksandry Machowiak i Daniela Mizielińskiego), [w:] "Ryms" nr 5, wiosna 2009, s. 11
Pomysł, by stworzyć książkę dla dzieci o współczesnej architekturze, narodził się w Japonii. Gdy Joanna Rzyska, jedna z szefowych wydawnictwa Dwie Siostry, była tam na wakacjach, urzekła ją nie tylko japońska herbata, ale też oryginalność tamtejszej architektury. Wtedy po raz pierwszy pojawiła się myśl, by przybliżyć tę z pozoru „dorosłą” dziedzinę najmłodszym czytelnikom. Z czasem pomysł rozwijał się i nabierał rumieńców, jednak wciąż pozostawał jednym z niezrealizowanych planów wydawniczych. Aż wreszcie w listopadzie 2007 roku pojawiła się możliwość wprowadzenia go w życie. Gdy z Dwiema Siostrami skontaktowali się Aleksandra Machowiak i Daniel Mizieliński, para młodych grafików, właścicielki wydawnictwa poprosiły ich o zmierzenie się z tym ambitnym projektem. Pomoc merytoryczną zapewnił twórcom książki Jacek Rzyski, mąż Joanny i znany architekt, który przekazał im książki i materiały o niezwykłych projektach architektonicznych. A potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Aleksandra i Daniel – wtedy jeszcze studenci warszawskiej ASP – pracowali w ekspresowym tempie. Na podstawie przekazanych im materiałów opracowali kilka wybranych „domków”, przygotowując przy tym efektowny projekt książki, który od razu zyskał akceptację wydawnictwa. A później zabrali się do własnych architektonicznych poszukiwań. Wyszukiwali kolejne oryginalne projekty i, przekładając je na język rysunku, wyczarowywali z nich kolejne strony swojego niezwykłego albumu. W ciągu trzech miesięcy książka była gotowa.
Tak powstał „D.O.M.E.K.”, czyli doskonałe okazy małych i efektownych konstrukcji – pomysłowa i zabawna książka, z której młodzi czytelnicy mogą dowiedzieć się, jak bardzo różne mogą być ludzkie domy i jak fascynującą sztuką jest architektura. Za pomocą dowcipnych, soczyście kolorowych rysunków i zwięzłych, przystępnych opisów autorzy prezentują w niej 35 niezwykłych domów stworzonych przez najwybitniejszych architektów świata, takie jak: dom zasłonka Shigeru Bana, dom winda Rema Koolhaasa, dom żagiel Emilia Ambasza czy dom 4x4 stworzony przez Tadao Ando.
Książka ma niezwykle atrakcyjną formę wizualną. Wszystkie opisane w niej domy zostały narysowane (książka nie zawiera fotografii), dzięki czemu „D.O.M.E.K.” pobudza wyobraźnię młodego czytelnika i ukazuje świat współczesnej architektury w przyjazny, ciepły sposób, jako niemal baśniową krainę niezwykłych kolorów i kształtów. Bogate w detale, barwne ilustracje można oglądać godzinami, bawiąc się w wyszukiwanie zabawnych szczegółów i czytanie dowcipnych podpisów.
Autorzy książki nadali każdemu z opisywanych domów obrazową nazwę kojarzącą się z jego kształtem lub funkcją, na przykład domek żółw, domek gruszka, dom motyl, dom winda (każdy dom podpisany jest także oryginalną nazwą nadaną przez architekta). Stworzyli też system ikonek, który pozwala w graficzny sposób przekazać młodym czytelnikom najważniejsze informacje o prezentowanych projektach.
Najstarszy z opisanych domów powstał w 1963 roku, najnowszy w 2007. Zdecydowana większość zaprezentowanych projektów pochodzi z pierwszych siedmiu lat XXI wieku. W książce znalazło się 21 domów europejskich, 6 amerykańskich, 7 azjatyckich i 1 australijski.
„D.O.M.E.K.” to znakomity przykład atrakcyjnej książki edukacyjnej. Jego zalety dydaktyczne można by długo wymieniać: uczy wrażliwości na formy architektoniczne, pokazuje, że dom nie musi być smutnym prostopadłościanem, rozwija wyobraźnię przestrzenną, otwiera oczy na kształty, kolory i estetykę architektury, uczy uważnego patrzenia na otaczającą przestrzeń i zwracania uwagi na detale. Przekazuje wiedzę architektoniczną, która może być czymś nowym również dla wielu dorosłych. Poprzez anegdoty o architektach (i ich rysunkowe podobizny) i zleceniodawcach uczy, że dom nie jest bezosobowym, martwym tworem, ale dziełem konkretnej osoby stworzonym z myślą o potrzebach konkretnego odbiorcy. Pokazuje, że na ostateczny kształt domu ma wpływ wiele czynników, takich jak budżet, umiejscowienie, potrzeby zleceniodawcy, inwencja architekta, a czasem także konieczność maksymalnego uproszczenia konstrukcji i skrócenia czasu budowy czy wykorzystanie ekologicznych materiałów. Uświadamia, że w skład standardowego wyobrażenia o domu wchodzi wiele elementów, które wydają się konieczne, a wcale takie nie są: na przykład dom zasłonka pokazuje, że możliwy jest dom bez tradycyjnie rozumianych ścian; dom jajko – że toaleta nie musi być osobnym pomieszczeniem; dom walizka – że możliwy jest dom, który można dowolnie, w miarę potrzeby, dzielić na pomieszczenia; dom orzeszek – że dom wcale nie musi stać na ziemi. W ten sposób „D.O.M.E.K.” uczy twórczego myślenia o architekturze i pokazuje, że nie wszystko w otaczającej nas przestrzeni jest tak oczywiste, jak się czasem wydaje.
