Ostatnio dodane

Pora na ilustratora - cz. 9 - Elżbieta Wasiuczyńska

Środa, 13 września 2017

Torba zmalowana przez Wilkonia

Poniedziałek, 21 sierpnia 2017

Pora na ilustratora - cz. 8 - Zuzanna Młotek

Niedziela, 13 sierpnia 2017

Przyroda (nie) dla dzieci

Poniedziałek, 24 lipca 2017

Pora na ilustratora - cz. 7 - Adam Pękalski

Czwartek, 13 lipca 2017

 

Ostatnio komentowane

Klasycy przedwojennej ilustracji

Wtorek, 21 lipca 2015

Gdzie szukać aplikacji dla dzieci?

Piątek, 9 października 2015

Najważniejsze nagrody w dziedzinie: książka dla dzieci i młodzieży

Wtorek, 5 kwietnia 2016

Nowe szaty Andersena

Środa, 1 kwietnia 2015

Komiksowa podróż Shauna Tana

Piątek, 9 stycznia 2015

KOC: Primum non nocere...

Poniedziałek, 6 lutego 2017

 

 

 

KOC - Klub Osobników Czytających, w którym bardzo różni kulturalni czytelnicy dzielą się z "Rymsem" wspomnieniami ze swoich niepokojących, obrazoburczych, poruszających, wzruszających lektur dzieciństwa i wczesnej młodości. W części dwudziestej ósmej: Marta Lipczyńska-Gil.

 

Primum non nocere...

 


Czym skorupka... Wiemy, co idzie dalej, sama często powtarzam to przysłowie przy okazji narzekania na stan czytelnictwa w Polsce. Za młodu nasiąkałam bardzo różnorodną literaturą - z jednej strony mama – chirurg z duszą humanistki, a z drugiej tata – historyk i belfer.

W domu rodzinnym był dostatek książek. Cała sypialnia rodziców była zabudowana regałami, na których stało ich mnóstwo – seria Nike, PiW, literatura iberoamerykańska, polska, rosyjska, pełno albumów z historii sztuki, atlasy anatomii, encyklopedia muzyki, powszechna, pełno słowników, tomiki poezji...

Może właśnie dlatego, że książek różnych było w bród, nie miałam ich głodu, one po prostu były, a ja czytałam, oglądałam to, na co miałam ochotę.

Oczywiście we własnym pokoju stała moja biblioteczka, ale ta w sypialni rodziców była bardziej fascynująca. Lubiłam wspinać się (dosłownie) na najwyższe półki ogromnego regału i przeglądać stojące na nich książki. Wspinałam się pod sufit, kartkowałam, podczytywałam, wąchałam (już wtedy miałam obsesję wąchania kartek).

Najbardziej lubiłam eksplorować zawartość półek, kiedy zostawałam sama w domu. Miałam wrażenie, że odkrywam jakieś tajemnice.

Bardzo fascynowały mnie podręczniki do chirurgii i atlasy anatomiczne mojej mamy – lekarki. Opisy i ilustracje często wzbudzały przerażenie, chwilami obrzydzały, ale nie mogłam się oprzeć, żeby ich nie kartkować. Im było straszniej, tym lepiej. To był swoisty masochizm. Nie poszłam w ślady mamy, ale długo uwielbiałam oglądać jej profesjonalne książki.

Bardzo często sięgałam po 3-tomowe wydanie „Atlasu anatomii człowieka” Sinielnikova. Stoi u moich rodziców do dziś. Przy okazji wizyty zajrzałam do niego znowu. Fascynujące plątaniny żył i tętnic, przekroje mięśni, klatki piersiowej, mózgu, serca, rysunki każdej najmniejszej kosteczki... Oglądanie tego atlasu uświadomiło mi kolejny raz, że mimo kruchości życia, człowiek jest niesamowitym mechanizmem, zaprojektowanym z niezwykłą precyzją i że bycie lekarzem, który może ten mechanizm naprawić, to jest jednak coś.

 

 

 

 

 

 

Po niemal 14 latach bycia mikrowydawcą czasami nachodzi mnie refleksja, że może lepiej było skończyć medycynę i leczyć ludzi niż zaliczyć studia humanistyczne i wieść niepewny żywot wydawcy, chociaż bycie nim bywa, mimo trudów przyjemne i... pożyteczne. Kiedy otrzymuję informacje od czytelników, że wydana książka sprawiła komuś radość/przyjemność, a nawet odmieniła życie, to ma to chyba jakiś sens... Primum non nocere ;)

Marta Lipczyńska-Gil, naczelna kwartalnika "Ryms"

Zapisz

« wróć na stronę listy artykułów

Dodaj komentarz





Najnowszy numer


ZAMÓW NEWSLETTER


Reklama

  • trzy mam ksiazki
  • znajdz nas
  • Przed twoimi urodzinami
  • zoo litery
  • co sie dzieje
  • IBBY Ryms upowszechnianie czytelnictwa
  • ryms w empikach
  • ksiazka za dyche
  • z duchem do teatru
  • zbuntowany elektron
  • Kajtek
  • Gwarancja kultury dla Marty Lipczyńskiej
  • Ryms na Facebook
  • OKO